Soms begint een nieuw idee gewoon met een gesprek
De laatste tijd zit ik weer veel op de fiets. Fijn dat we nog van die mooie zonnige dagen hebben zo aan het einde van de zomer en toch al merken dat de herfst eraan komt.
Ik vind het heerlijk om op de fiets te stappen en een beetje te ontdekken waar ik uitkom. Met de fiets kom je toch weer een stuk verder dan wanneer je wandelt en ineens fiets je door een gebied waar je anders niet zo snel zou komen.
Toch is het vaak de fietstocht langs de Ringvaart en de Westeinderplassen waar ik het meest fiets. En bewust ervoor kies om de fiets te pakken en mijn boodschappen in Aalsmeer te doen.
En ik merk dat ik tijdens het fietsen zelf ook vaak op de leukste ideeën kom. Misschien omdat ik niet achter mijn laptop zit en ook niet bezig ben met wat er allemaal nog moet gebeuren. Ik ben buiten, ik ben in beweging en mijn hoofd krijgt de ruimte om gewoon een beetje mee te bewegen.
Zo ontstond eigenlijk ook het idee voor een coachsessie op de fiets. Buiten op het terrasje.
We hadden samen het wandelcoachtraject afgerond en wilden in contact blijven. De laatste periode ben ik nu meer een mentor voor haar geworden en spreken we elkaar over wat er speelt bij haar op dat moment.
Onze mentorgesprekken doen we op terrasjes en op plekken die meer de sfeer van een woonkamer hebben. Dat werkte voor ons prima. Uiteindelijk gaat het mij niet zozeer om waar we zitten of lopen, maar om wat er ontstaat wanneer je samen tijd maakt voor een gesprek.
Van een nieuwe fiets naar een nieuw idee
Tijdens een van onze gesprekken op het terrasje vertelde ze dat ze een nieuwe fiets wilde kopen. We hadden het erover en ineens dacht ik: “Waarom stappen we niet samen op de fiets?”
Ik vroeg haar: zullen we de volgende keer fietsend afspreken?
Zo simpel kan het soms zijn. Geen nieuw programma, geen vooraf bedacht concept, maar gewoon kijken wat er op dat moment ontstaat en wat goed voelt.
Voor mij heeft coaching geen vaste vorm. Een coachgesprek hoeft niet altijd hetzelfde te verlopen. Je hoeft niet van tevoren alles te bedenken of vast te leggen.
Soms ontstaat er tijdens een gesprek vanzelf een idee en denk je: waarom doen we dat niet gewoon?
Deze keer werd dat dus een fiets, twee pontjes en een paar bankjes onderweg.
Samen iets anders proberen
Ik merk bij mezelf dat het vaak helpt om niet te lang alleen in mijn hoofd te blijven zitten. Als je veel aan je hoofd hebt, kun je eindeloos blijven nadenken. Soms kom je geen stap verder, hoe hard je ook je best doet.
Juist dan vind ik het fijn om samen iets te doen. Op de fiets stappen, onderweg praten, even stil zijn en ondertussen de omgeving aan je voorbij zien komen. Je hoeft niet de hele tijd met dat ene onderwerp bezig te zijn. Een vraag kan gewoon een stukje met je meegaan.
Misschien is dat ook wel waarom ik zo geloof in samen doen. We willen vaak alles zelf oplossen en zelf kunnen. Maar waarom eigenlijk? Soms is het gewoon fijn als iemand een stukje met je meeloopt. Of meefietst.
Niet omdat die ander de oplossing heeft, maar omdat je het even niet alleen hoeft te doen. En laten we eerlijk zijn: samen iets doen is vaak ook gewoon veel leuker.
Twee pontjes en drie bankjes
En zo gingen we de volgende afspraak samen op pad. Op de fiets.
We fietsten een rondje om de Braassemermeer en onderweg namen we twee keer het pontje. Samen op avontuur.
Ik had het pontje al vaker genomen, voor haar was het de eerste keer. Met het uitzicht over het water en ondertussen lekker buiten zijn.
En grappig genoeg ben je daar wel in beweging, terwijl je eigenlijk stilstaat. Hoe mooi is dat.
Onderweg stopten we drie keer bij een bankje. Daar namen we wat meer tijd om stil te staan bij een aantal vragen.
De eerste vraag was: Waar heb je geen invloed op?
Daarna fietsten we weer verder.
Later kwamen we opnieuw bij een bankje en ging het gesprek over de vraag: Waar zou je graag invloed op willen hebben?
En op het laatste bankje kwam de vraag: Waar heb je wél invloed op?
Mooi aan deze gesprekken is dat je niet meteen een antwoord hoeft te hebben. Je kan er rustig over nadenken terwijl je fietst. Je praat erover, kijkt om je heen, bent even stil en ineens komt er misschien iets naar boven waar je eerder nog niet aan had gedacht.
Wanneer het voelt alsof je geen invloed hebt
De gesprekken gingen natuurlijk niet alleen over die drie vragen. Maar ze waren wel de rode draad van onze gesprekken over allerlei onderwerpen. Werk, privé, keuzes maken en situaties waarin je het gevoel kunt hebben dat je weinig invloed hebt op wat er gebeurt.
Dat gevoel van ik weet het even niet meer of ik kan hier niets aan veranderen kan behoorlijk verlammend zijn. Zeker wanneer je hoofd al vol zit.
En juist dan kan het helpen om de vraag een beetje te verschuiven. Bewust worden wat belangrijk is en waar we wel degelijk invloed op hebben als we de situatie anders kunnen bekijken.
Soms is dat een kleine verandering in hoe je naar een situatie kijkt. Soms een andere keuze. En soms is het juist erkennen dat iets niet binnen jouw invloed ligt en dat je daar dus ook niet eindeloos energie aan hoeft te geven. Of loslaten.
Dat klinkt misschien heel simpel, maar in de praktijk is het dat natuurlijk niet altijd.
Maar soms helpt het om er samen even bij stil te staan. En daarna weer op de fiets te stappen.
Soms zit de oplossing aan een lijntje
Toen ik daarna naar huis fietste, bleef die gedachte over waar je wel en geen invloed op hebt nog een beetje in mijn hoofd hangen.
En toen kwam ik langs het water iets verrassends tegen. Zo grappig en tegelijkertijd zo briljant.
Aan de overkant van het water stond een huis en ik zag een lijntje over het water lopen. Ik stapte af en er bleek een brievenbus aan te zitten. Ze hadden een soort klein fietswiel gemaakt waarmee ze de brievenbus over het water naar zich toe konden trekken. Zo kon de postbode vanaf de andere kant gewoon de post bezorgen.
Ik moest er echt om lachen. Wat een geweldige en originele oplossing. Je kunt natuurlijk denken: tja, lastig als je huis aan de overkant van het water staat. Maar je kunt ook denken: hoe zorgen we ervoor dat het wél kan?
En misschien was dat wel een heel toepasselijk einde van onze fietstocht. Niet alles is te beïnvloeden. Maar soms kun je wél kijken wat er mogelijk is.
En dat is misschien precies wat ik zo leuk vind aan samen op pad gaan. Je weet vooraf niet altijd waar je uitkomt. Soms kom je onderweg zomaar op een heel ander idee.
En misschien is dat voor mij wel precies wat “Wandelcoaching in de 2e versnelling” betekent.
Ja dat lijntje is leuk. Is bij Leimuiden in de buurt. Out of the box denken. Dus “Fietscoaching” 🙂
Inderdaad. En fietscoaching dat is een mooie voor de toekomst