Mijn blogs als dagboek
Ik schrijf mijn blogs eigenlijk een beetje als een dagboek. Aan het einde van de week kijk ik terug op wat er allemaal is gebeurd. De leuke dingen, de nieuwe ontmoetingen, iets wat ik heb gedaan waar ik energie van kreeg. En eerlijk gezegd zijn dat natuurlijk de momenten waar je het liefst over schrijft. Want wie schrijft er nu graag over de dingen die minder leuk waren of die je even aan het denken hebben gezet?
Toch zijn het juist die momenten waar ik soms wat langer bij stil wil staan. Niet alleen bij wat er die week gebeurde, maar vooral bij wat het met míj heeft gedaan.
Deze week was dat een gesprek met iemand die ik nog maar net ken en die ik via mijn netwerk heb ontmoet. Een gesprek over mijn werk, over mijn toekomstige cliënten en over de manier waarop ik mensen benader. Op zich misschien gewoon een fijn gesprek. Maar tijdens dat gesprek gebeurde er iets anders.
Ik werd even teruggebracht naar een plek die ik nog goed ken, maar waar ik niet zo vaak meer bewust naar terugga.
Naar Caroline 1.0.
De Caroline die midden in een burn-out zat en het gevoel had dat ze aan het verdrinken was. Niet een beetje moe was of behoefte had aan wat meer rust, maar echt het gevoel had dat alles tegelijk op haar afkwam en dat niets meer lukte.
Mijn hoofd stond voortdurend aan, mijn lichaam was afgezwakt en ik sliep slecht. Ik was emotioneel onzeker, boos op mezelf en had een kort lontje. Er waren dagen waarop ik vooral dacht: hoe moet ik hier ooit nog uitkomen?
Als iemand toen tegen mij had gezegd: “Ga lekker wandelen, de natuur doet je goed en daar krijg je weer rust in je hoofd”, dan weet ik niet of ik daar zo blij van was geworden. Waarschijnlijk had ik er eerder nóg een opdracht in gehoord die ik ook weer goed moest doen.
Dat besef kwam deze week ineens weer heel dichtbij.
Het gevoel dat ik mezelf niet meer was
Wat ik me van die periode misschien nog wel het beste herinner, is dat ik het gevoel had dat ik mezelf niet meer was. Alsof ik vanuit een bubbel naar mezelf keek en mezelf vooral op de meest negatieve manier zag.
Ik herkende mezelf niet goed meer en wist ook niet zo goed hoe ik weer mezelf kon worden.
Het voelde soms bijna aan als hard werken. En eerlijk gezegd ook als hard tegenwerken, want ik was het op een gegeven moment allemaal zo zat. Ik wilde dat het stopte, maar wist niet hoe.
Dus deed ik wat ik blijkbaar altijd had gedaan als iets moeilijk werd: nog harder mijn best doen.
Ook op mijn werk.
Terwijl juist daar mijn concentratie en motivatie steeds verder afnamen.
De werksfeer voelde voor mij op dat moment niet veilig en niet helend en toch probeerde ik er nog harder mijn best te doen.
Alsof het daardoor weer allemaal goed zou komen. Achteraf weet ik dat dat natuurlijk niet werkte. Het kostte me alleen maar meer energie.
En ik had nergens meer energie voor.
Ik was op. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook lichamelijk en emotioneel.
Alsof je niet alleen aan het verdrinken bent, maar jezelf ondertussen ook nog verwijt dat je niet harder kunt zwemmen.
Goedbedoeld advies
Bovenop alles kreeg ik in die periode natuurlijk ook allerlei goedbedoelde adviezen.
Herken je dat?
“Ga yoga doen, daar krijg je rust van. Daar word je ontspannen van.”
Van zo’n advies kon ik toen echt verdrietig worden. Begrijpen ze mij dan helemaal niet?
Moet ik op een matje gaan liggen en mijn hoofd leegmaken?
Hoe dan?
Mijn hoofd zat zo vol dat ik werkelijk geen idee had hoe ik dat voor elkaar moest krijgen.
Yoga voelde voor mij op dat moment niet als ontspanning, maar als nóg een taak die erbij kwam. Nog iets wat ik moest doen om beter te worden. En eerlijk gezegd voelde dat als een extra belasting, terwijl ik al zo weinig energie over had.
Als iets nieuws te veel is
Dat is iets waar ik nu, terugkijkend, anders naar ben gaan kijken. Iets nieuws beginnen kan ontzettend veel energie geven. Dat merkte ik bijvoorbeeld onlangs nog toen ik met mijn kickbokszaktraining begon. Ik had zin om iets nieuws te proberen, wilde uit mijn hoofd en voelde me nieuwsgierig naar wat het me zou brengen. Dan kan een nieuwe activiteit juist energie geven.
Maar als je hoofd al overvol zit en je lichamelijk en emotioneel nauwelijks meer iets kunt hebben, kan precies hetzelfde advies heel anders binnenkomen.
Dan kan iets nieuws beginnen simpelweg te veel zijn. Hoe goed iemand het ook bedoelt.
Ik wist destijds werkelijk niet hoe ik zestig seconden op een yogamatje in één houding moest volhouden. Ontspannen? Echt niet.
De eerste yogalessen waren voor mij helemaal geen ontspannen bezigheid. Ik moest mijn ademhaling volgen, mijn lichaam in voor mijn gevoel onnatuurlijke houdingen brengen en ondertussen proberen rustig te blijven. Ik moest er eigenlijk behoorlijk hard voor werken om te ontspannen.
En juist dat was op dat moment het probleem.
Ik had al zo lang het gevoel dat ik alleen maar bezig was met dingen die energie kostten. Mijn werk, mijn privéleven, mijn lichaam en alles wat er in mijn hoofd gebeurde. Dan kan zelfs iets wat in de basis goed voor je is, voelen als nog iets wat je moet presteren.
Dat besef kwam deze week weer bij me terug.
Niet iedereen die vastloopt, heeft op dat moment behoefte aan nóg een advies, nóg een activiteit of nóg een oplossing.
Soms is de stap naar iets nieuws zelf al groot genoeg.