Soms weet je lichaam het eerder dan jij
Voor de komende periode doe ik het iets rustiger aan met bloggen.
Er staat namelijk iets moois op de planning waar ik erg naar uitkijk: even eruit, richting de Florida Keys.
Het voelt nog ver weg, maar tegelijk ook al heel dichtbij. Een tijdje geleden besloten we vrij spontaan om tickets naar Miami te boeken.
Normaal gesproken kiezen we een vakantiebestemming maanden van tevoren. We plannen alles rustig, zoeken van alles uit en leven er stap voor stap naartoe. Dat geeft overzicht, een gevoel van veiligheid en vooral veel voorpret. Alleen daar krijg ik al energie van.
Tegen de tijd dat de vakantie dichterbij komt, merk ik vaak dat mijn lichaam er eigenlijk al veel eerder aan toe was. Alsof het precies aanvoelt wanneer het tijd is voor rust.
Dit jaar doen we het anders
De laatste tijd merkte ik dat ik steeds vermoeider raakte. Vooral privé waren er dingen die veel energie vroegen. Zoals de mantelzorg, maar ook de emotionele onzekerheden en de financiële spanningen die bij het ondernemerschap horen. Hoe mooi ik mijn werk ook vind, stress kan zich ongemerkt blijven opstapelen.
Langzaam begon ik dat ook lichamelijk te voelen.
Dat besefte ik pas echt toen ik de dag na Koningsdag een knieblessure kreeg. In mijn vorige blogs schreef ik daar al over, maar achteraf voelde het als meer dan alleen een fysieke blessure. Het was alsof mijn lichaam letterlijk op de rem trapte.
Minder mobiel zijn, veel thuis zitten en gedwongen rust nemen met mijn been omhoog voelde ergens ook als een duidelijk signaal. Alsof ik letterlijk en figuurlijk even een andere richting op moest. Gewoon stilzitten.
“Ik geloof heel sterk in de kracht van positieve gedachten en in het idee dat dingen soms precies op hun plek kunnen vallen.”
Alles viel een beetje samen
Twee dagen voordat ik mijn knie blesseerde, hadden we de vlucht naar Miami al geboekt.
Mijn man had al eerder verlof geregeld en ik liep zelf ook al een tijd rond met vermoeidheid die ik niet helemaal meer kon wegduwen. Het zat er gewoon.
Alles gebeurd voor een reden. Daar ben ik van overtuigd.
Belangrijk is dan of we er richting aan kunnen geven of wellicht zelfs er wat van kunnen leren.
Dat laatste vind ik zelf heel moeilijk. Ook al leer ik de symptomen herkennen. Het is vooral het gevoel van hard werken en doorgaan, wat de grootste valkuil kan zijn.
De vraag die alles simpeler maakte
“Waar zou jíj graag naartoe willen op vakantie?”, vroeg ik aan mijn man.
Spontaan antwoordde hij: “De Florida Keys staan op mijn bucketlist.”
En eigenlijk was dat genoeg.
Oprecht vanuit verlangen. Niet ingewikkeld, gewoon duidelijk.
En toen was ineens binnen twee dagen de vakantie geboekt. Niet vanuit eindeloos nadenken, maar vanuit voelen wat nodig was. Rust. Ruimte. Even opladen.
En hoe meer ik er nu op terugkijk, hoe meer ik denk dat we het soms veel ingewikkelder maken dan nodig is. We denken vaak veel te veel over dingen na, terwijl het gewoon een kwestie is van doen.
Soms kan een antwoord heel simpel zijn, als je de juiste vraag stelt.
Even offline straks
Vandaag schrijf ik mijn laatste blog vóór mijn vakantie. Mixed gevoelens geeft dat bij mij. Waar ik de laatste tijd druk bezig ben met de promotie van wandelcoaching, is het vooral de blogs schrijven wat mij energie geeft.
Het is leuk om te schrijven en het komt heel natuurlijk elke week. Ik vind het fijn om te delen en vooral de leuk reactie die vaak gepaard gaan met herkenbaarheid, motiveert mij heel erg.
Toch voelt het ook goed aan om even pauze te nemen van de laptop. Hoe creatief en handig ik mij ook voel met het opzetten en onderhouden van mijn eigen website, het is even nodig om tijd voor mezelf te nemen.
Achter de laptop vandaan. Wat ik ander ook aanmoedig, ga ik zelf ook doen.
Even erop uit. Naar buiten en dan wel in het mooie natuurgebied van de Florida Keys.
Pen en papier mee
Stoppen met schrijven doe ik niet. Ik neem pen en papier mee. En kleurpotloden.
Want storytelling is niet alleen met woorden, maar kan ook heel goed met tekeningen. Juist voor visuele mensen als ik, vind ik het geweldig om creatief te zijn om andere manieren.
Ik kijk ernaar uit en zie mij zelf al helemaal zitten op het strand, wellicht in een hangmat. Offline en met een notebook en een pen.
En misschien herken jij dit ook
Als ik zo terugkijk op de afgelopen weken en de blogs die ik heb geschreven, dan zie ik een patroon van signalen, keuzes en momenten waarop dingen je soms letterlijk even stilzetten, of juist een andere richting op duwen.
En jij? Herken je dat ook?
Het gevoel dat je lichaam of je leven soms eerder weet dat het tijd is om te vertragen, dan je hoofd dat doet.