De afgelopen twee weken heb ik heel veel op de bank gelegen. Niet omdat ik daar nou zo graag wilde liggen, want stilzitten vind ik moeilijk.
Ik had gordelroos in mijn gezicht. De pijn was intens en ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat gordelroos zó pijnlijk kon zijn.
Mijn moeder heeft een paar jaar geleden ook gordelroos gehad en natuurlijk wist ik daardoor wel dat het best vervelend kon zijn, maar toch voelde het voor mij als iets wat ver van mijn bed stond. Iets wat mij waarschijnlijk niet zou overkomen. Tot het dus wel gebeurde.
Gezondheid, mijn nummer 1 prioriteit
En misschien is dat achteraf wel het eerste wat ik hieruit geleerd heb. Of liever gezegd… heeft laten voelen. Hierdoor besefte ik weer eens dat gezondheid helemaal niet zo vanzelfsprekend is als we soms denken.
Want ik voel me eigenlijk een gezond mens. Ik heb astma en ik heb al mijn hele leven haaruitval. Klinkt het vreemd als ik zeg dat ik dat niet als niet gezond beleef?
Het is er gewoon en ik heb er door de jaren heen mee leren omgaan. Bovendien heb ik vaak veel energie, ben ik graag buiten, fiets ik veel, wandel ik, ga ik het water op met mijn SUP en doe ik aquafysio. En sinds kort heb ik op maandagavond zelfs mijn kickbokszaktraining.
De afgelopen twee jaar ben ik alleen maar meer gaan merken, zowel fysiek als mentaal, hoe goed bewegen en buiten zijn voor mij werken. Als ik een paar uur buiten ben geweest, op de fiets zit of ergens wandel, voelt mijn hoofd anders. Ik krijg ideeën, kom tot rust en vaak zie ik dingen weer wat helderder. Dus ja, ik dacht eigenlijk dat ik best goed bezig was.
Maar ondertussen was er dit jaar wel het een en ander aan de hand.
Mijn knie speelde op. Na de vakantie begon mijn achillespees weer moeilijk te doen. Met wat bewuster oefeningen doen en vooral fietsen was ik gelukkig goed bezig met herstel en vooral preventie.
Als ik er nu op terugkijk, waren het eigenlijk drie dingen die ieder op hun eigen manier behoorlijk veel van mij vroegen. Mijn zoektocht naar een parttime baan, mijn bedrijf en alles wat daarbij kwam kijken, en de mantelzorg voor mijn moeder. En toch probeerde ik het allemaal tegelijk te doen. Niet omdat ik dacht dat ik zo nodig drie ballen tegelijk in de lucht moest houden, maar omdat ze allemaal belangrijk voor me waren en ik bij geen van drieën het gevoel had dat ik er zomaar even mee wilde stoppen.
Dus ging ik door.
Toen kwam de gordelroos in mijn gezicht.
En ineens lagen de ballen op de grond. Of liever gezegd: op de bank naast mij.
Mijn lichaam nam het stuur over en besloot blijkbaar dat het tijd was voor een verplichte pauze. De pijn was zo intens dat er weinig anders op zat dan op de bank liggen, slapen en herstellen. Ik kreeg een antivirale kuur en extra sterke pijnstillers, maar zelfs die konden de pijn niet altijd onderdrukken. Dat zegt misschien genoeg over hoe pittig het was.
Ik ben gewend om veel te bewegen en dingen te ondernemen. Ik fiets, wandel, sport, volg opleidingen, bedenk van alles en vind het meestal ook nog leuk om weer iets nieuws uit te proberen. En ineens zat ik op de bank met de afstandsbediening.
De gordelroos zat ter hoogte van mijn ogen en dus ook mijn bril. Dus lezen en de stapel boeken die nog op mijn bureau lag, zat er niet in. Zelfs een klein wandelingetje was opeens geen vanzelfsprekendheid meer.
En als je dan noodgedwongen de hele dag op de bank ligt, ga je vanzelf nadenken. Dat vond ik misschien nog wel het meest confronterend.
Ik begon terug te kijken naar de afgelopen maanden. Naar alles wat er speelde, alles wat ik wilde en vooral naar hoe hard ik eigenlijk had geprobeerd om het allemaal tegelijk te blijven doen.
Alles begon op zijn plek te vallen
Ik weet natuurlijk niet of mijn gordelroos rechtstreeks het gevolg is van alle spanning en drukte van de afgelopen maanden. Zo simpel werkt het niet. Maar ik kan wel terugkijken en zien dat mijn lichaam al eerder signalen gaf. Mijn knie. Mijn achillespees. De vermoeidheid. De drukke periode, het te veel willen doen en wellicht ook mijn eigen verantwoordelijkheidsgevoel.
Als ik iets doe, dan wil ik het goed doen. 100 procent passie, 100 procent inspanning en 100 procent betrokkenheid.
En dat zette me aan het denken over hoe slim ons lichaam eigenlijk is.
Wij zijn vaak zo druk met ons hoofd. Met plannen, regelen, oplossen, doorgaan en bedenken wat er allemaal nog moet gebeuren. En we gaan maar door. Ik in ieder geval wel. Zo ben ik opgevoed. Zit in mijn DNA, zei ik altijd.
Mijn kracht zit in dat altijd doorpakken en mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Maar juist daarin liggen ook mijn valkuilen.
En dan komt er blijkbaar een moment waarop je jezelf moet afvragen: wat heb ik nu eigenlijk nodig?
Dat is de vraag die ik mezelf de afgelopen week ben gaan stellen.
Niet: hoe krijg ik alle ballen weer zo snel mogelijk terug in de lucht?
Maar: welke ballen hoef ik even niet omhoog te houden?
Dat voelt als een heel ander uitgangspunt.
Soms is stoppen juist een stap vooruit
Misschien is dat uiteindelijk wel mijn grootste leermoment van de afgelopen weken. Dat goed voor jezelf zorgen soms niet betekent dat je nog beter je best moet doen, maar dat je de moed moet hebben om iets los te laten. Om eerlijk te kijken naar wat op dit moment wel en niet meer past en daarna ook de stap te zetten.
Dat klinkt achteraf misschien heel logisch, maar dat is het niet altijd. Zeker niet als je ergens twee jaar met veel enthousiasme aan hebt gebouwd en je eigenlijk nog helemaal niet klaar bent met wat je voor ogen had.
Dat vraagt best wat moed, merk ik.
Moed om te zeggen: dit kan ik nu even niet allemaal tegelijk. Lef hebben is voor mij deze keer niet doorgaan, maar juist durven stoppen. Omdat ik ruimte wil maken voor wat ik nu nodig heb.
Deze week heb ik een keuze gemaakt.
Over wat die keuze precies betekent en waarom ik daar, na twee jaar ondernemerschap, bewust voor heb gekozen, vertel ik in mijn volgende blog.
Want mijn verhaal als ondernemer stopt hier niet. Ik ga alleen een ander pad op.
Dit verhaal gaat verder in mijn volgende blog:
[Even op de PAUZE knop drukken!]
Dat is het voordeel van wandelcoach. Er komt altijd wel een splitsing op je pad en de keuze welke kant op bepaal jezelf.
En uiteindelijk komt je weer op hetzelfde (eind)punt
Dapper van je om te reflecteren en te onderzoeken welke ballen je in de lucht wilt houden en hoe je dat gaat doen. Sterkte met het maken van je keuze en ik wens je een goed vervolg van de stappen die je wilt maken.
Dank je wel! 💚 Ja, soms is het best lastig om te bepalen welke ballen je wel en niet in de lucht wilt houden. Maar ik heb inmiddels een keuze gemaakt. Nu de volgende stap maar eens zetten! 😊
Caroline, jou kennende maak je binnen de kortste keren absoluut weer wat moois en waardevols van wat er op je pad komt. Powervrouw!
Dank je wel! 💚 Dat is lief om te lezen. Ik heb zelf ook wel vertrouwen dat er weer iets moois op mijn pad komt.