Soms is stoppen juist een stap vooruit
In mijn vorige blog eindigde ik met de zin: ik ga alleen een ander pad op.
Dat klinkt eigenlijk best stoer als ik het zo opschrijf. Welk pad het precies is en waar het naartoe gaat, weet ik namelijk nog niet. Dat vind ik ook helemaal niet erg. Ik weet alleen dat ik een keuze heb gemaakt en dat ik daar op dit moment rustiger van word.
Mijn Amerikaanse vriendin noemt dat “selfcare”. Goed voor jezelf zorgen, betekent dat voor mij.
De afgelopen maanden was ik op zoek naar een parttime baan, omdat ik merkte dat ik behoefte had aan aanvullend inkomen, collega’s en een team om me heen. Tegelijkertijd was ik bezig om mijn wandelcoaching verder op te bouwen.
Nieuwe klanten vinden. Zichtbaar zijn. Social media beter onder de knie krijgen. Mijn website. Netwerken. Dingen regelen, uitzoeken en blijven leren op mijn vakgebied. En ondertussen natuurlijk ook gewoon doen waar ik mee begonnen was: mensen coachen tijdens een wandeling of een coachingssessie samen op de fiets.
En dan was er natuurlijk ook nog de mantelzorg voor mijn moeder.
Loslaten is precies wat ik nodig heb
Wat ik toen vooral ontdekte, was dat iets wat je leuk vindt toch een energievreter kan worden als er te veel tegelijk speelt. Mijn wandelcoaching vind ik nog steeds ontzettend leuk. De gesprekken, het buiten zijn, mensen begeleiden en samen ontdekken wat een volgende stap kan zijn: daar krijg ik energie van.
Maar een eigen bedrijf is natuurlijk veel meer dan alleen coachen. En samen met mijn zoektocht naar werk, de mantelzorg en alles wat ik daarnaast graag doe, werd het gewoon veel.
Daarom heb ik ervoor gekozen om mijn wandelcoaching voorlopig los te laten. En juist dat geeft nu rust.
Ik hoef even geen nieuwe klanten te zoeken, niet na te denken over zichtbaarheid, de bezoekersaantallen van mijn website en wat ik nog steeds lastig vind aan social media, zoals Instagram. Ik maak ruimte voor iets anders. Niet alleen ruimte in mijn tijd, maar voor werk, collega’s, een team en weer onderdeel zijn van een organisatie.
Een pauze betekent voor mij dan ook niet dat ik niet verder ga. Het is juist het tegenovergestelde. Soms heb je juist een pauze nodig om weer op te laden en met andere inzichten verder te kunnen.
“Er zijn altijd opties en we kunnen altijd keuzes maken, ook al voelt dat soms niet zo. En het tempo bepaal je zelf.” Dat zeg ik vaak tijdens mijn wandelcoaching en ik merk nu hoe belangrijk het is om dat zelf ook toe te passen. Juist nu.
Terugkijken met een glimlach en vol trots
En daarom wil ik deze periode ook niet afsluiten met alleen mijn verhaal dat ik nu een andere keuze maak. Ik heb er natuurlijk goed over nagedacht en volg nu waar mijn eigen verlangen zit. Op dit moment.
Als ik terugkijk op de afgelopen twee jaar, ben ik vooral ontzettend trots. Ik heb mijn eigen bedrijf opgebouwd, mijn eigen website gemaakt, mensen mogen begeleiden in hun persoonlijke ontwikkeling en ervaren hoeveel er kan gebeuren wanneer je samen letterlijk in beweging komt. Soms wandelend, soms fietsend en soms gewoon in gesprek als mentor.
Maar misschien wel het belangrijkste is dat ik in deze twee jaar mijn eigen stem veel beter heb gevonden. Ik heb geleerd mezelf zichtbaar te maken, mijn eigen verhaal te vertellen en steeds meer te vertrouwen op wat bij mij past. Mijn blogs zijn daar een mooi voorbeeld van. Ze begonnen als kleine verhalen over wat me bezighield en werden uiteindelijk bijna een soort persoonlijk dagboek. Ik schrijf inmiddels gewoon zoals ik ben en durf daarin steeds meer van mezelf te laten zien.
Inmiddels weet ik veel beter wat bij mij past. Ik schrijf en vertel over mijn eigen ervaringen, maar bovendien durf ik steeds meer van mezelf te laten zien. Mijn zichtbaarheid verandert, maar ik ben zelf ook veranderd.
Dat geeft me een zelfvertrouwen dat ik twee jaar geleden nog niet had. En daar ben ik misschien wel het meest trots op.
Ontwikkelen op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo
En juist met die zelfverzekerdheid stap ik nu een ander pad op.
Ik neem dat allemaal mee naar mijn volgende stap. De mensen die ik heb ontmoet, de ervaringen uit mijn coaching, alles wat ik heb geleerd over ondernemen, mijn liefde voor schrijven en vooral het vertrouwen dat ik inmiddels in mezelf heb opgebouwd.
Mijn website gaat daarom tijdelijk offline en mijn ondernemersavontuur gaat even op pauze. Zeker niet omdat mijn coachingverhaal klaar is, maar omdat ik nu eerst iets anders wil. Eerst werken, nieuwe mensen ontmoeten, onderdeel zijn van een team en kijken hoe dat bevalt.
Voor nu druk ik dus even op die PAUZE knop.
Volgend jaar gaat mijn ondernemersavontuur weer verder.
Ik heb inmiddels genoeg vertrouwen in mezelf om te weten dat er vanzelf weer iets op mijn pad komt. Daar zorg ik wel voor.
Deze blog hoort bij mijn verhaal over gordelroos:
[Gordelroos. Daar had ik even niet op gerekend.]
Mooi gezegd. Ben trots op je wat je hebt bereikt. Hard gewerkt en nu even rust. Goed gedaan
Lieve Hans, Bedankt voor je steuntje in de rug. Al die jaren 🙂
Mooi woord selfcare! Dat is zo belangrijk! Veel goeds en heel veel mooie momenten toegewenst.
Ja selfcare is de rode draad de komende maanden 🙂