Een vraag die we vaak stellen, maar zelden echt beantwoorden
Mensen vragen vaak: hoe gaat ’t met je?
Die vraag wordt meestal automatisch gesteld.
En ook automatisch beantwoord.
Herken je dat je goed zegt,
terwijl je eigenlijk voelt dat dit antwoord
niet helemaal klopt met hoe het echt met je gaat?
Het gaat goed is vaak een veilig en makkelijk antwoord.
Niet omdat het altijd waar is,
maar omdat we weinig ruimte nemen
om echt stil te staan bij wat er in ons speelt.
Juist daarom kan de vraag
hoe gaat ’t écht met je?
uitnodigen om even stil te staan bij jezelf
en bewust te voelen hoe het op dat moment werkelijk met je gaat.
Even stilstaan bij jezelf
Dat moment van even stilstaan bij jezelf
is waar wandelcoaching voor mij over gaat.
Letterlijk in beweging zijn,
maar mentaal de tijd nemen
om aandacht te geven aan hoe het met je gaat.
Weg van de dagelijkse drukte.
Uit je hoofd.
Meer in contact met wat je nodig hebt.
Niet pas wanneer het niet meer gaat,
maar juist ook als het goed gaat.
Omdat goed voor jezelf zorgen
geen noodgreep hoeft te zijn,
maar een bewuste keuze om in balans te blijven.
Tijdens het wandelen ontstaat er ruimte.
Ruimte om signalen eerder op te merken.
Om te voelen waar je grenzen liggen.
En om helder te krijgen wat je nodig hebt.
Zodat stress zich niet ongemerkt opstapelt
en je niet pas ingrijpt
wanneer je lichaam of hoofd al duidelijk aangeeft
dat het te veel is.
Mijn eigen ervaring
Ik weet uit eigen ervaring
hoe groot de impact van stress kan zijn.
Ruim tien jaar geleden kreeg ik een burn-out.
En later nog een keer.
Die periodes hebben hun sporen nagelaten.
In mijn geval blijft de weg vooruit
gevoelig voor terugval.
Dat is soms confronterend.
Maar het is ook mijn realiteit.
Door mijn eigen ervaringen
én de coachopleidingen die ik heb gevolgd,
weet ik nu veel beter
hoe ik hiermee om kan gaan.
Toch blijft het een uitdaging.
Ook als je weet wat helpt
om rust, herstel en balans te vinden,
blijft het belangrijk
om steeds opnieuw te kijken:
Waar sta ik nu?
Wat heb ík nodig?
En waar liggen mijn grenzen op dit moment?
Die grenzen kunnen veranderen.
En dat is prima,
zolang ik me er maar bewust van blijf.
Preventie: eerder luisteren naar jezelf
Wat ik vaak zie,
is dat mensen al lang signalen krijgen,
maar daar te lang aan voorbijgaan.
Omdat het druk is.
Omdat het nog wel gaat.
Omdat stoppen of tijd nemen
geen optie lijkt.
Tot het moment
dat het echt niet meer lukt.
En dan zijn de gevolgen
vaak groter en ingrijpender.
Uitval raakt zelden maar één deel van je leven.
Werk en privé beïnvloeden elkaar voortdurend.
Daarom geloof ik zo in preventie.
In eerder luisteren naar jezelf.
In aandacht hebben voor rust en herstel
voordat het te laat is.
Niet om alles te voorkomen,
maar om de kans op uitval te verkleinen
en de impact te verminderen.
Herstel, terugval en mild zijn voor jezelf
Ook na herstel
blijft aandacht nodig.
Nieuwe gewoontes
en andere manieren van denken
vragen onderhoud.
Een terugval, hoe klein ook,
betekent niet dat je faalt
of iets verkeerd doet.
In mijn geval heeft het niets te maken
met een gebrek aan inzicht,
maar met mijn eigen rugzakje.
Met een hoofd dat,
vooral bij vermoeidheid, negativiteit
of onzekerheid,
soms weer even de overhand wil nemen.
En dat mag.
Iedereen heeft mindere dagen.
Wat voor mij veranderd is,
is dat ik er minder lang in blijf hangen.
Waar ik vroeger soms dagen
of zelfs weken nodig had
om uit een negatieve stroom te komen,
lukt dat me nu vaak binnen een uur.
Soms zelfs sneller.
Daar ben ik trots op.
Dat mag ik mezelf best toestaan.
Als het goed gaat, zorg dat het zo blijft
Misschien is dat wel
één van de belangrijkste inzichten:
Als het goed gaat,
is dat juist het moment
om aandacht te blijven houden voor jezelf.
Om regelmatig
even stil te staan bij jezelf.
Te voelen.
En bij te sturen waar nodig.
Dus… Hoe gaat ’t écht met jou vandaag?
Misschien is het genoeg
om vandaag even stil te staan bij jezelf.
Niet om iets te veranderen.
Maar om te voelen wat er is.
Mooi geschreven. In deze drukke wereld letten we niet altijd op onszelf, maar het is eigenlijk het belangrijkst om in de gaten te houden.
Hans, Wat mooi omschreven. Dank je wel voor jouw comment. Het raakt mij heel erg.