Een beetje aan het schuiven
Mijn weken zien er op dit moment net iets anders uit dan een paar maanden geleden.
Ik ben veel bezig met mijn wandelcoaching. Met het schrijven van blogs, het organiseren van wandelingen, nadenken over nieuwe ideeën en natuurlijk met de vraag hoe ik meer mensen kan laten kennismaken met wat ik doe. Ik vind dat leuk.
Het creatieve gedeelte, zelf iets opbouwen en steeds weer bedenken hoe ik mensen op een persoonlijke manier kan bereiken, past goed bij mij.
Tegelijkertijd ben ik ook aan het rondkijken naar een parttime baan. Maximaal twee dagen per week. Dat voelt best spannend, want ik heb tenslotte mijn eigen bedrijf opgebouwd en daar heb ik bewust voor gekozen.
Na 40 jaar op kantoor voelt het haast bevrijdend om niet meer op kantoor te zitten, maar vooral buiten bezig te zijn. Toch knabbelt er wat van binnen. Ik mis het teamverband, collega’s te hebben en vanuit mijn jarenlange ervaring op een andere manier iets voor mensen te kunnen betekenen.
Eigenlijk zoek ik het beste van twee werelden.
Ik houd van onderzoeken en voorbereiding. Maar ik ben ook heel nieuwsgierig. Laatste periode veel organisaties ontdekt, die ik niet kende maar die er heel veel aandacht is voor mensen, voor leren en ontwikkelen en waar vooral de focus likt op maatschappelijke impact.
Je hoeft niet uitgeleerd te zijn om volop in ontwikkeling te blijven
Behalve woorden als veerkracht, verbeteren, zelfvertrouwen en werkplezier, kwam ik tijdens het bekijken van vacatures ineens een voor mij nieuw woord tegen: multidisciplinair.
Ik kende het woord niet goed, dus ik zocht het op. En daar werd ik eigenlijk blij van. Want hoe leuk is het als je een nieuw woord ontdekt en vervolgens merkt dat het precies iets beschrijft wat bij jou past?
Multidisciplinair gaat over verschillende kennis, ervaringen en vakgebieden die samenkomen. Over samenwerken en vanuit verschillende invalshoeken naar een hulpvraag kijken.
Hoe mooi is dat eigenlijk? Ik had het woord nog nooit bewust gebruikt, terwijl het juist zoveel zegt over hoe ik in mijn werk en naar mensen kijk.
Ik geloof niet zo in één oplossing die voor iedereen werkt. Ieder mens is anders en iedere situatie vraagt weer iets anders. Wat iemand nodig heeft, ontdek je meestal pas als je echt luistert en nieuwsgierig bent naar het verhaal erachter. Voor mij hoort daar ook maatwerk bij.
Misschien is dat wel wat ik na veertig jaar werken steeds duidelijker zie. Ik hoef niet één ding te zijn. Ik mag verschillende ervaringen meenemen en die op een nieuwe manier met elkaar verbinden.
Dat vind ik juist leuk.
En ergens voelt het ook als een mooie nieuwe fase.
Niet opnieuw beginnen, maar verdergaan met alles wat ik inmiddels heb geleerd en meegemaakt, alleen misschien op een andere manier dan ik tot nu toe heb gedaan.
Er moet ook tijd overblijven voor mij
Terwijl ik zo bezig ben met vacatures bekijken, mijn wandelcoaching promoten en nadenken over hoe ik mijn werk verder wil vormgeven, merk ik dat er de laatste maanden nog wat anders veranderd is.
Er komt meer tijd voor mezelf. Nee, dat is niet helemaal waar.
Ik neem meer tijd voor mezelf. Juist sinds de vakantie, waar ik zo ontzettend van ben opgeladen, ben ik me er nog meer van bewust geworden wat voor mij belangrijk is. Niet alleen als je er tijd voor neemt als je op vakantie bent, maar juist daarna.
Ik zie mijn eigen valkuilen en ik heb de neiging om bepaalde dingen uit te stellen of als excuus te gebruiken om het later te doen.
Zijn beide hetzelfde? Nee, dat vind ik niet. Zolang ik me kan herinneren, doe ik sommige dingen op vakantie wel en thuis niet, waardoor ik vaak zo uitkijk naar de vakantie. Uitstellen doe ik vaak omdat ik de prioriteit bij een ander of iets anders leg, in plaats van bij wat ik zelf nodig heb of waar ik energie van krijg. Juist door mijn wandelcoaching zie ik niet alleen de groei van anderen, maar groei ik zelf ook mee.
Dus de laatste periode zijn de maandagochtenden voor de aquafysio lessen bij de sportschool. Gezond, maar ook noodzakelijk ter preventie van blessures. Maar vooral ook gezellig. En dit triggert bij mij nog meer het groeps- en collega-gevoel waar ik zelf behoefte aan heb. Het is gezond, maar eerlijk gezegd is dat niet eens de belangrijkste reden waarom ik ga. Ik vind het vooral gezellig. Even bewegen, even kletsen, even iets anders doen dan werken.
Die week ben ik ook veel buiten geweest. Niet alleen met wandelen, maar met fietsen en op de SUP tussen de eilandjes op de Westeinderplassen.
Ik vind het heerlijk om op het water te zijn, maar misschien nog wel belangrijker is dat ik buiten ben. Ik merk steeds sterker hoeveel energie ik daarvan krijg. Bewegen en buiten zijn voor mij steeds meer bij elkaar te horen.
“Als ik een paar uur buiten ben geweest, heb ik vaak meer energie dan wanneer ik diezelfde uren binnen achter mijn computer heb doorgebracht.”
Van tijd maken naar onze wekelijkse Pensioendag
Misschien komt dat ook doordat Hans en ik al jaren iets hebben wat we onze Pensioendag noemen. Onze werkdagen zijn alletwee wisselend. Op de dag dat we alletwee niet werk, plannen we een dagje uit in.
We wachten niet tot we over een paar jaar met pensioen zijn om te genieten en leuke dingen samen te doen.
Soms fietsen we samen voor een boodschap in Aalsmeer of Leimuiden. Onderweg stoppen we en drinken we wat op een terrasje of ik neem mijn eigen picknickmand mee voor onderweg.
Vorige week besloten we ’s morgens om naar Katwijk te gaan. Daar is een stoomtreinmuseum en je kunt er ook echt met een stoomtrein en een klein dieseltreintje meerijden. Vooral op het kleine dieseltreintje voel je je weer kind.
We hebben wel vaker de behoefte om naar plekken of museums te gaan waar we even terug in de tijd gaan. Even weer voelen hoe t vroeger is. In Nederland zijn er een overvloed, gelukkig, aan het bewaren van onze geschiedenis en het tentoonstellen voor jong en oud om daar nog lekker van te genieten.
Het was dus weer een ouderwets gezellige dag samen. Ik vond het heerlijk omdat ik geniet en weer energie krijg.
Misschien omdat er even helemaal niets hoefde, alleen er even op uit. Opladen.
We hebben een Museumkaart, dus duur hoeft het vaak ook niet te zijn. Hier gaat het om niet uitstellen, maar lekker nu doen. Vandaag, deze week en volgende week weer.
Meebewegen met wat je nodig hebt
Als ik naar mijn eigen zoektocht kijk, merk ik dat wat bij mij past niet ieder jaar hetzelfde hoeft te zijn. Vorig jaar was ik op ondernemerschap niveau veel onzekerder, maar zag ik op andere vlakken juist weer heel lekker in mijn vel. Wat volgend jaar belangrijk is, kan ik nu nog niet zeggen. Dit jaar wil ik graag nog heel veel doen en ontdekken. Dat maakt mij voor volgend jaar alleen maar sterker.
Voor mij gaat ruimte maken daarom steeds meer over blijven kijken: wat heb ik nu nodig, waar krijg ik energie van en wat past bij de fase waarin ik zit?
Soms is dat ruimte voor mijn eigen bedrijf, soms juist voor samenwerking met anderen en soms gewoon voor een ochtend in het zwembad, een paar uur buiten of een dagje weg met Hans.
Misschien is dat wel wat ontwikkeling voor mij betekent: vasthouden als het goed aanvoelt en loslaten als het niet meer past. Dan heb ik het niet over de grote dingen, maar vooral de kleine dingen die net zo belangrijk zijn. Maar waardoor t wel lukt om kleine en vooral haalbare stappen te zetten. Ook nieuwsgierig blijven is de rode draad door alles. En vooral blijven en en uitproberen.
Als je geprobeerd hebt, dan pas kan je zeggen: Het past bij mij. Of juist niet.
Nog even terug naar de vakantie…
In mijn eerdere blogs schreef ik over wat onze vakantie in Florida mij gaf: ruimte, buiten zijn, bewegen en vooral ontdekken waar ik energie van krijg.
En grappig genoeg merk ik dat ik daar thuis gewoon mee ben doorgegaan. Vaker naar buiten, het water op en tijd maken voor dingen waar ik blij van word.
Benieuwd?
Lees dan ook mijn blog ‘Vakantiegevoel vasthouden? Kijk naar wat je energie gaf.’