Nog steeds op teenslippers
Twee weken geleden stonden we op het vliegveld van Miami, klaar voor de terugreis naar Nederland. Op dat moment had ik al ruim twee weken vrijwel alleen maar op mijn teenslippers gelopen. Niet alleen op het strand, rond ons appartement op de Florida Keys of in het historische Biltmore hotel, maar eigenlijk overal.
Elke dag. En zelfs op de laatste dag op het vliegveld.
Dat had ik zeker 10 jaar niet meer gedaan om zoveel en zolang op teenslippers gelopen.
En eerlijk gezegd vond ik dat helemaal prima.
Sterker nog, inmiddels ben ik alweer een week thuis en draag ik ze nog steeds.
Tijdens de vakantie maakte het mij niet uit welke kleding ik droeg. Een simpele broek, een mooie jurk of een sportbroek. Ze pasten voor mij bij elke outfit en ook bij elk tijdstip van de dag.
Het klinkt misschien wat simpels om een blog te beginnen over een paar witte teenslippers. Toch merkte ik sinds ik weer thuis ben (en de laatste week het tropische weer in Nederland aanhoudt) dat ze voor mij symbool waren geworden voor iets heel anders.
Iedere keer als ik de teenslippers aantrek sinds ik weer thuis ben, ben ik in gedachten weer heel even terug op Long Key of in Coral Gables, Miami.
En voel ik meteen weer dat ontspannen vakantiegevoel.
Waarom voelde ik me zo opgeladen?
Toen ik eenmaal thuis was en de koffers waren uitgepakt, bleef er daarom een vraag door mijn hoofd spelen. Natuurlijk voel je je na drie weken vakantie meer ontspannen en opgeladen dan daarvoor. Logisch.
Je bent weg uit je dagelijkse omgeving, hebt minder of zelfs geen verplichtingen en kunt gewoon doen waar je zin in hebt. De omgeving verkennen, op zoek gaan naar leuke activiteiten of juist helemaal niets doen.
We hadden soms volle dagen en soms alleen een dag op het strand of bij het zwembad. Maar ik kwam weer op adem. Letterlijk en figuurlijk.
En juist dat maakte mij nieuwsgierig.
Waar kwam dat gevoel vandaan?
Wat had de vakantie mij gegeven dat blijkbaar zo goed werkte voor mij?
Het antwoord bleek verrassend simpel
Het zat niet in die ene bijzondere excursie waarbij we voor het eerst in een watervliegtuig stapten, niet in het chique Biltmore Hotel in Coral Gables waar we de laatste 5 dagen verbleven en zelfs niet in de vakantie zelf.
Wat mij vooral goed had gedaan, was iets wat als een rode draad door de hele reis liep: het buitenleven. Of zoals de Amerikanen het zo mooi noemen: outdoor living.
Pas toen ik weer thuis was, realiseerde ik me hoeveel uren we eigenlijk buiten hadden doorgebracht. De hele vakantie door.
Op Long Key, een van de Florida Keys, hadden we een appartement direct aan het strand, met palmbomen, hangmatten en uitzicht op het water. Ontbijten deden we buiten, koffie drinken buiten of lezen deden we allemaal buiten.
We wandelden over de boardwalks en door de mangroves van Long Key State Park, kajakten tussen de mangrovewortels en ik volgde zelfs yogalessen op het strand.
Achteraf gezien waren we eigenlijk alleen binnen om te koken en te slapen.
Nou ja, bijna dan.
Rond zonsopgang en zonsondergang bleek de lokale muggenpopulatie namelijk ook erg van outdoor living te houden. Dat waren meestal de momenten waarop wij toch maar even naar binnen verhuisden.
Waarom outdoor living mij zoveel energie geeft
Voor mensen die mij kennen, komt dit misschien niet helemaal als een verrassing. Ik ben al jaren gevoelig voor warmte.
Hoewel ik de laatste jaren steeds meer van alle seizoenen kan genieten, blijf ik toch vooral een zomermens. Ik houd van warmte. Niet alleen omdat de warmte prettig aanvoelt, maar ook omdat ik merk hoeveel invloed het heeft op mijn lichaam en mijn energie.
Een aantal jaren gingen we in december naar Abu Dhabi om even iets te doen aan mijn winterdip. Twee jaar geleden was het Hawaii. Nu waren het de Florida Keys.
Als ik eerlijk ben, zie ik daar inmiddels wel een patroon in.
Wat gaat niet alleen om de zon. Het is vooral de continuïteit van de temperatuur. Zestien dagen lang was het ongeveer dertig graden. De jas verdween bij aankomst op het vliegveld in de koffer en kwam er pas weer uit toen we terug op Miami Airport stonden.
Niet iedereen houdt van tropische temperaturen.
Voor mij voelt het als een warme deken. Letterlijk, maar ook emotioneel. Het geeft mijn lichaam rust.
Sterker nog, ik heb zestien dagen geen astmamedicatie hoeven gebruiken. Dat gebeurt thuis zelden. Juist dat liet mij zien hoeveel verschil een omgeving soms kan maken.
Maar het was meer dan alleen de constante temperatuur. Het was ook het leven buiten. Wakker worden met uitzicht op de oceaan, buiten ontbijten, een zwembad naast het appartement en tussendoor een boek lezen in de hangmat onder de palmbomen.
Gezond bewegen zonder dat het als sporten voelt
We waren de hele dag buiten en veel in beweging. Eigenlijk zonder er bewust mee bezig te zijn. Geen sportschool bezocht, ook al waren die er wel.
Toch was ik ongemerkt veel meer in beweging dan thuis.
De ene dag wandelde ik over de boardwalks door de parken of mangroves, de andere dag peddelde ik tussen de laaghangende bomen in de mangroves of zwom ik een paar baantjes in het indrukwekkende zwembad van het Biltmore Hotel.
Nou ja, een paar baantjes…
Dat zwembad was zo groot dat één rondje al bijna tien minuten duurde. En eerlijk gezegd vond ik dat geweldig. Niet alleen vanwege de omvang, maar ook omdat het geen standaard hotelzwembad was. Het zwembad ademt geschiedenis. Terwijl ik daar zwom, stelde ik me voor hoe de mensen daar honderd jaar geleden al hadden gezwommen. Dat gaf iets speciaals aan zo’n ontspannen ochtendduik.
Het bijzondere was dat het nooit voelde als sporten. Het voelde als vakantie.
Wat wilde ik eigenlijk vasthouden?
En misschien was dat uiteindelijk wel de grootste vraag die ik voor mezelf uit deze vakantie meenam.
Was het de continuïteit in tropische temperaturen?
Was het altijd maar buiten zijn en alles buiten doen?
Was het de schitterende natuur van de Florida Keys en de groene, bijna mediterrane sfeer van wijk Coral Gables in Miami?
Of was het uiteindelijk de combinatie van al die dingen, waardoor ik langzaam meer rust vond in mijn hoofd en lichaam?
Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet of ik daar één antwoord op kan geven.
Misschien hoeft dat ook niet.
Wat ik wel merkte, is dat ik na de vakantie niet direct terug wilde naar de automatische piloot. Niet naar het gevoel dat de vakantie voorbij is en dat alles weer verder gaat zoals daarvoor.
Ik was juist nieuwsgierig geworden. Nieuwsgierig naar wat mij daar nu eigenlijk zo goed had gedaan. En vooral naar de vraag of ik daar thuis iets mee kon.
Want hoewel ik niet dagelijks wakker word tussen de palmbomen en de mangroves, zijn er misschien wel meer dingen mee teruggekomen uit Florida dan alleen een koffer vol vakantiespullen.
Toen kwam bij mij de volgende vraag op:
Als dit mij zoveel energie geeft op vakantie, hoeveel daarvan kan ik dan meenemen naar huis?
Dat ging toch makkelijker dan ik dacht. Daarover vertel ik je meer in mijn volgende blog.
Lees verder: Hoe neem je een gevoel mee naar huis?
Ben je weleens op de Florida Keys geweest? Of ben je nieuwsgierig hoe de mangroves daar eruitzien?
Tijdens onze vakantie maakte ik een korte video. Een klein inkijkje in de rust, de natuur en de bijzondere sfeer van de mangroves op de Florida Keys.