Twee dagen training
De opleidingsdagen waren intensief.
Veel concentratie, nieuwe theorie, oefenen met ademhaling en veel in je lijf voelen. Interessant en leerzaam, maar ook vermoeiend.
Ik merkte van tevoren al dat ik ergens tegenop zag.
Niet tegen de training zelf.
Maar tegen het idee dat ik na zo’n lange dag nog naar huis moest rijden.
Arnhem is voor mij niet om de hoek. Dus dat zou betekenen: na een volle dag in de auto stappen, waarschijnlijk in de file staan, thuiskomen, en de volgende ochtend weer vroeg dezelfde rit maken.
Alleen al de gedachte maakte me moe.
Weten wat je niet wilt
Soms weet je niet precies wat je wél wilt.
Maar je weet wel heel duidelijk wat je níet wilt.
En dat helpt ook bij het maken van keuzes.
Dus ik besloot iets anders te doen.
Ik boekte een hotel.
Acht minuten rijden van de opleidingslocatie.
Het hotel lag in een mooie omgeving, vlak bij de Veluwe, en had ook een sauna.
Maar eerlijk gezegd was het belangrijkste: rust.
Rust zat voor mij in meerdere dingen.
Niet nog een uur of langer op de snelweg zitten na een intensieve dag, maar juist even uit de drukte stappen.
De omgeving van het hotel lag vlak bij de Veluwe. Natuur, ruimte en stilte.
Dat alleen al voelde als een andere energie dan de hectiek van verkeer en haast.
En ook het moment dat ik me even kon terugtrekken op mijn hotelkamer.
De deur dicht. Geen prikkels. Geen verplichtingen.
Dat soort momenten helpen mij om weer op te laden.
Als mijn lichaam tot rust komt, wordt mijn hoofd ook weer rustig.
En juist die rust maakt dat ik de volgende dag weer met aandacht en energie verder kan.
Voor mij was dit een kleine manier om mijn eigen kompas te volgen: luisteren naar wat mijn lichaam en mijn energie op dat moment nodig hadden.
Alleen al het idee dat ik niet twee keer hoefde te rijden, gaf ontspanning. Daardoor voelde de opleiding niet alleen als werken en leren, maar ook een beetje als een mini-uitje.
Een rustige ochtend
De volgende ochtend begon heel anders dan wanneer ik thuis was geweest.
Mijn wekker stond ruim een uur later dan de dag ervoor.
En ik wist dat ik maar een kwartier nodig had om naar de training te rijden en mijn auto te parkeren.
Ik kon dus rustig ontbijten.
Na het ontbijt zat ik met een Latte Macchiato in de serre van het hotelrestaurant, met uitzicht op de Veluwe.
Thuis heb ik ook een prachtig uitzicht. Vanuit ons huis kijken we uit op het oude Ketelhuis in Rijsenhout.
Maar dit uitzicht voelde op dat moment als pure luxe.
En die Latte Macchiato was een klein cadeautje aan mezelf.
Gewoon omdat de ochtend zo ontspannen begon.
Terug naar huis
Na de twee trainingsdagen reed ik dinsdagmiddag weer naar huis.
En daar keek ik eigenlijk wel naar uit.
Na twee lange dagen was ik moe, maar ook voldaan. Ik had veel geleerd, zowel professioneel als persoonlijk. Alleen al het bewust oefenen met door mijn neus ademen in plaats van door mijn mond had me nieuwe inzichten gegeven.
Waar ik er van tevoren tegenop had gezien om in de auto te stappen, voelde het nu juist fijn om naar huis te rijden.
De luxe zat voor mij niet in nog een avond in Arnhem blijven en daar een hapje eten.
De luxe zat in het naar huis rijden, moe maar voldaan, en daar samen met mijn man te eten.
Ik had hem gemist.
Mijn WhatsApp-locatie stond aan.
Toen ik binnenkwam stond het eten al op tafel.
Even landen. Thuis.
Eerst naar buiten
De volgende ochtend merkte ik dat er ook weer iets anders op me wachtte.
Een lijst met dingen die waren blijven liggen.
Mails.
Berichten.
Taken die nog gedaan moesten worden.
Iets wat veel mensen wel herkennen.
Mijn eerste neiging was om na het ontbijt meteen achter mijn laptop te gaan zitten.
Maar toen keek ik naar buiten.
Het was prachtig weer.
Dus in plaats van mijn laptop open te klappen, pakte ik mijn fiets.
Ik fietste naar het pontje en ging richting Aalsmeer.
Gewoon even naar buiten.
Bewegen.
Frisse lucht.
En terwijl ik daar fietste voelde ik dat dit precies was wat ik op dat moment nodig had.
En eigenlijk zat daar precies de les van die dagen in.
Kleine keuzes
Goed voor jezelf zorgen hoeft niet altijd iets groots te zijn.
Soms zit het in een simpele keuze.
Een hotel boeken in plaats van twee keer in de file staan.
Een rustige ochtend nemen.
Eerst naar buiten gaan voordat je achter je laptop kruipt.
Voor mij hoort dat ook bij autonomie.
Niet alleen luisteren naar wat er van je verwacht wordt,
maar ook naar wat je zelf nodig hebt.
En daar soms gewoon naar handelen.
De rode draad
Als ik terugkijk op deze drie blogs, zie ik eigenlijk een duidelijke lijn.
In het eerste blog ging het over mijn eigen tempo volgen.
Over luisteren naar mijn adem en mijn lichaam.
In het tweede blog ging het over mijn plek innemen.
Niet automatisch meedoen met de groep, maar voelen wat voor mij klopt.
En deze ervaring met het hotel en de fietstocht liet weer iets anders zien.
Dat autonomie soms in hele kleine keuzes zit.
Mijn advies
Niet groot.
Niet ingewikkeld.
Soms begint het gewoon met even stilstaan bij de vraag:
Wat heb ik vandaag nodig?
Meer lezen uit deze serie
Deze blog is het derde deel van een korte serie over mijn ervaring tijdens de ademcoachopleiding in Arnhem.
In deze serie schrijf ik over drie thema’s die voor mij met elkaar verbonden zijn:
verlangen, kompas en autonomie.
Blog 1 – Mijn eigen tempo als kracht
https://carolinepintercoaching.nl/mijn-eigen-tempo-als-kracht/
Blog 2 – Niet harder, maar eerlijker naar mezelf
https://carolinepintercoaching.nl/niet-harder-maar-eerlijker-naar-mezelf/