Dit is mijn eerste blog, die ik spontaan aan het schrijven ben vanuit de trein.
Onderweg van Schiphol naar Parijs in de Eurostar.
Mijn man is voor zijn werk 10 dagen naar Parijs.
Ik ga mee. Niet op zijn eerste dag en niet samen naar Parijs.
Mijn man met het vliegtuig. Ik met de trein.
Er waren nog wat belangrijke zaken die ik wilde regelen. Hierdoor ga ik een paar dagen later weg. Heerlijk even een paar dagen ook voor mezelf.
Deze blog wordt geïnspireerd door menselijke gedrag en kunnen lachen om jezelf.
Het hoeft allemaal niet zo zwaar te zijn.
Je kan te streng voor jezelf zijn of je kan er gewoon om lachen.
Lachen inspireert creativiteit. Bij mij, in ieder geval. En zo ook deze keer.
Eerste indrukken en een aanname
Ik heb al vaker geschreven over lief zijn voor jezelf zit in de kleine dingen.
Voor mij was het op de heenreis voor 15 euro een upgrade naar de eerste klas.
Een verwennerij voor mezelf, juist omdat ik bijna nooit met de bus of trein reis. Ook dat zou mijn uitdaging en opportunity worden de komende week, maar dat volgt in de volgende blog.
Die kleine dingen, die waardevol zijn voor jou, hoeven niet altijd van jezelf te komen.
Mijn buurvrouw was zo lief geweest om mij af te zetten op Schiphol. Dat voelde aan als luxe en de spanning die ik voelde, verminderde.
Eigenlijk was ik van plan om mijn werk thuis te laten en te genieten van Parijs als een vakantie. Opladen en genieten van alles van Parijs te bieden heeft aan mode, cultuur en natuur. Ja, je leest het goed. Parijs heeft schitterende parken.
Mijn tablet had ik meegenomen. Voor mij betekent opladen ook mijn achterstand lezen aan e-books. Daar wilde ik de tijd voor nemen.
Ik neem plaats en klap het tafeltje uit. Mijn eerste gedachte?
“Hier past mijn tablet en toetsenbord nooit op.”
En meteen daarna:
“Heb ik hier nou eerste klas voor betaald?”
Tot ik verder ging onderzoeken.
En achter het kleine tafeltje zat nog een tweede, groter uitklapbaar tafeltje.
Ik moest zo hard lachen.
Aannames ontstaan niet zomaar
Aannames komen vaak voort uit iets wat we nog niet kennen. We vullen het zelf in.
We denken te snel dat we weten hoe het zit.
En soms voelen we zelfs teleurstelling over iets wat niet eens klopt.
In mijn geval was het klein. Niet belangrijk, maar juist daarom interessant.
Want waar kwam dat gevoel vandaan?
Mijn behoefte aan luxe?
Waar voor mijn geld?
De echte reden: spanning
Ik was moe en nog een beetje gespannen.
Met vragen in mijn hoofd als: “Gaat de trein wel rijden met die stakingen?”
Mijn alternatief was om dan in de auto te stappen, maar daar zat ik achteraf gezien helemaal niet op te wachten.
De nacht ervoor had ik weinig geslapen.
Ik merk dat als ik ergens heel erg naar uitkijk, mijn hoofd en lichaam al een beetje “aan” gaan. Er komt dan zoveel energie vrij, dat in slaap vallen gewoon lastiger wordt.
Herkenbaar misschien?
Van spanning naar ontspanning
Ik moest hard lachen om mezelf toen ik dat grotere tafeltje had gevonden.
Het voelde meteen anders. Luxer met een groter tafeltje. Zoals ik eigenlijk ook had verwacht in de eerste klas.
De spanning van die ochtend zakte nu nog meer weg.
Een ruime stoel, niemand naast me.
Ik zat aan het raam, op zo’n rij met één stoel aan de rechterkant.
(Maar ik reed achteruit, dus het zal de linkerkant zijn geweest 😉). Ik leunde achterover.
Het enige waar ik nog zin in had, was een cappuccino.
Ook dat wilde ik mezelf even gunnen.
Ik liep nog even naar het restaurantgedeelte van de trein, maar eerlijk gezegd.
Daar stond zo’n standaard automaat. Dat vond ik het niet waard. Ik had trek in goede, smaakvolle koffie.
Vroeger had ik daar misschien van gebaald. Maar tegenwoordig kijk ik er anders naar.
Maar ik ga naar Parijs en daar trakteer ik mezelf wel op een echt goede cappuccino.
Weer terug naar mijn stoel. Ik ging zitten en keek naar buiten.
🐑 Schaapjes, rust en creativiteit
En daar waren ze weer. Schaapjes.
De trein rijdt heel snel. Maar ik zie ze wel staan in hun weide.
Ze staan lekker in het zonnetje. En hebben alle tijd van de wereld.
Misschien klinkt het gek, maar van schaapjes word ik echt blij van.
Ze doen iets met me.
Op het moment dat ik de schaapjes zag, kwam voor mij na ontspanning een stuk creativiteit. Ik voelde weer wat ik wilde schrijven.
Ik probeer mijn blogs niet al te zweverig te schrijven. Toch merk ik het laatste jaar dat ik steeds meer voel bij mezelf. Niet vanuit de buitenwereld, maar (en vooral tevredenheid) vanuit mijn binnenkant.
Alsof nu de spiegel de andere kant op staat. Leuk natuurlijk, maar ook spannend.
Ik, en wellicht net zoals jij, vind het moeilijk om met dingen geconfronteerd te willen worden. Terwijl dat juist iets is wat we wel nodig hebben.
Maar dan wel op het moment dat we er klaar voor zijn.
Dat is mijn eigen ervaring, in ieder geval.
Want vanuit ontspanning ontstaat bij mij creativiteit.
Ik pakte mijn tablet. Sloot mijn toetsenbord aan. En begon te schrijven.
Waarom ik dit schrijf
De laatste tijd had ik last van een writersblock. Mijn hoofd zat vol. Ik ben bezig met de promotie van mijn wandelcoaching en dat vind ik lastig.
Juist daarom kwam deze week naar Parijs op een goed moment.
Maar hier, in de trein kwam nieuwe inspiratie.
Ik had mijn tablet eigenlijk meegenomen om te lezen. Maar het moment, dat ik moest lachen om mezelf, maakte dat ik toch begon te schrijven.
En dat zegt eigenlijk alles.
Het hoeft niet altijd volgens plan. Het hoeft niet perfect.
Juist in het moment ontstaat vaak wat er mag ontstaan.
Dat merk ik niet alleen privé, maar ook in mijn werk.
Mijn manier van werken
Sinds ik voor mezelf werk, leef ik anders.
Al meer dan 30 jaar ben ik gewend dat mijn man wisseldiensten werkt.
We plannen daardoor veel dingen samen doordeweeks.
Dan is er meer tijd, maar vooral ook meer rust dan in het weekend.
Dat past beter bij mij. Ik houd van gezelligheid, maar minder van drukte.
Te veel drukte kost me energie.
Ik heb gemerkt dat ik fijner leef als ik bewust kies wanneer ik iets doe.
Op momenten die voor ons goed uitkomen.
Met de steun van mijn man ben ik ook zo gaan werken. En als zzp er gestart.
Ik werk wanneer het voor mij goed voelt. Niet alleen van negen tot vijf, maar op momenten die bij mij passen.
Ik merk dat ik in de middag of avond beter kan focussen. En in de ochtend ga ik juist graag naar buiten om te wandelen.
Ook de plek waar ik werk is minder belangrijk geworden.
Niet elke dag op kantoor, maar vaak buiten, of zoals nu… in de trein.
Voor mij voelt dat als vrijheid.
Niet vastzitten aan één manier, maar kunnen kiezen wat op dat moment klopt.
Samen leren en blijven delen
Voor mij is schrijven een manier om stil te staan bij wat ik meemaak. Om te voelen, te begrijpen en om mijn herkenbare verhalen te delen.
Ik leer elke dag. Van mezelf en van de mensen om me heen en van de gesprekken die ik heb.
En wat ik leer, geef ik graag weer door.
Niet omdat ik het allemaal weet, maar juist omdat ik samen met anderen wil blijven ontdekken.
Herken jij dat ook?
Dat je iets invult en later denkt: het zat eigenlijk anders.
Ik ben benieuwd. Laat het me weten.
Ik vind het fijn om van je te horen.
Dat inspireert mij ook weer.
Benieuwd hoe het verder ging?
In mijn volgende blog lees je meer over mijn ervaringen met het OV en wat ik eerst dacht wat verloren tijd was: Tussen vertrek en aankomst vond ik rust
Het laatste deel van deze drie delige blog over Parijs gaat over plannen en bijsturen (maar vooral genieten) in Parijs Mijn fashion day in Parijs: van Dior tot de catwalk