Als het alles anders loopt dan je gewend bent
Waar ik vroeger dagelijks in een negatief beladen stemming zat, ervaarde ik veel stress, waardoor ik minder oplossingsgericht was en eerder een blokkade voelde.
Hierdoor bleef ik hangen in mijn eigen negativiteit. Nu doe ik het anders. Liever gezegd, voel ik het anders.
Omdenken helpt hierbij. Niet alleen bij het bedenken van oplossingen of alternatieven, maar nadenken wat ik nodig heb en wat bij mij past.
Als situaties niet lekker lopen dan zie ik nu mogelijkheid in plaats van problemen.
Alle eerste keren zijn spannend; soms stellen we dingen uit vanwege die spanning (uitstelgedrag), en soms doen we dat niet. Omdat er simpelweg geen noodzaak toe is.
Dat geldt ook voor mijn week in Parijs.
Voelde als verloren tijd
Het OV in Parijs was de grote uitdaging: zeven dagen lang verbleef ik in mijn hotel bij het vliegveld Charles de Gaulle. Mijn man was voor zijn werk in Parijs en had zijn dagelijkse trainingen op Charles de Gaulle, waardoor het hotel daar ook gevestigd was.
Zelf ging ik elke dag met het OV op pad naar het centrum van Parijs.
De bus naar het metrostation was luxe en voelde aan als een touringcar, met een usb-oplader (handig als je de hele dag je mobiel gebruikt voor navigatie en het maken van foto’s).
De metro vormde geen probleem; de verbindingen door de hele stad zijn uitstekend en er rijdt elke paar minuten wel een metro. Meer dan vijf minuten heb ik nooit hoeven wachten op de volgende.
Qua reistijd was de bus echter een ander verhaal: die reed slechts één keer per uur en tijdens de spits twee keer per uur.
Op de eerste volle dag in Parijs ging ik naar Bois de Vincennes. Ik was zes uur in Parijs, waarvan drie uur in het OV.
Het park Bois de Vincennes met het kasteel waren geweldig. Impossant en vol geschiedenis.
Die eerste dag leverde me behoorlijk wat stress op, vooral door de lange reistijd, die ik toen echt zonde van mijn tijd vond, maar ook door de (gezonde)spanning rondom het gebruik van de veranderde Franse OV-kaart en het uitzoeken van de juiste metrolijnen.
Op een andere manier proberen
De tweede dag ging al beter en had ik zelfs mijn tablet meegenomen om die ‘verloren’ reisuren met iets nuttigs te vullen. Toch heb ik mijn tablet uiteindelijk niet gebruikt.
De bustocht naar het metrostation was rustgevend en ik keek vooral naar buiten.
Elke dag herkende ik meer en wist ik beter wanneer ik moest uitstappen en wanneer ik weer bijna thuis was.
Op de een of andere manier had ik geen behoefte om te werken, mijn tablet erbij te pakken of mezelf bezig te houden; in plaats daarvan keek ik geïnteresseerd naar de metrohalteborden om te leren welke haltes er waren, de namen te herkennen en vertrouwd te raken met de overstappunten.
Wat me daarbij wel opviel, was dat iedereen voortdurend met zijn mobiel bezig was, zowel staand als zittend.
Omdenken begint bij anders kijken
Keuze maken voelt aan als luxe voor mij tegenwoordig. Het geeft mij rust als ik het van mezelf ook anders mag en vooral wil doen.
Vaak zijn onze conflicten niet met andere, maar met onszelf.
Ook tijdens mijn wandelingen laat ik mensen voelen, hoe zacht voor jezelf helpt in keuzes maken die bij je passen.
Ik wil altijd alles uit mijn vakanties halen. Ontspanning en opladen helpt daarbij.
In dit geval omdenken ook.
Zo ben ik een week lang met het OV geweest, wat voor mij best impact had, ook door de overprikkeling in de trein.
Toch heb ik in die week geleerd om anders met prikkels om te gaan: door te ontdekken wat ik prettig en onprettig vond, simpelweg door het te ervaren en keuzes te maken.
Mijn grootste leermoment was om mijn reistijd als ‘me-time’ te gebruiken: even offline zijn en even niets hoeven.
Hoe ik dat precies heb gedaan, weet ik niet.
Misschien kwam het deels door de vermoeidheid van alles wat ik had gezien. Of doordat ik veel had gelopen in Parijs.
Belangrijk voor mij was dat ti k na één dag al voelde dat niets doen ook een vorm van opladen was, waardoor die ‘verloren’ tijd in het OV eigenlijk helemaal niet zo verloren bleek te zijn.
Van frustratie naar rust in je hoofd
Al moest de grootste les nog komen: mijn ontdekking, ervaring en eerste keer met de Uber als dé ultieme oplossing wanneer je in uitgestorven plekken zit.
Wandelen is voor mij altijd wel een optie, maar als je de hele dag aan het slenteren bent geweest in Parijs, is het ook voor mij fijn om niet meer te hoeven lopen.
Het dorpje Île-de-France en het winkelcentrum Aéroville waren op zich te voet bereikbaar, maar toen een collega van mijn man voorstelde om een Uber te delen om ’s avonds in een van de lekkere restaurants in Aéroville te gaan eten, ging er een wereld voor ons open.
En dan is het ook weer even lachen om mezelf: juist niet streng zijn, maar zacht en met begrip.
Wanneer iets nieuws vanzelf ontstaat
Waarom ik, die al twintig jaar zo digitaal vaardig ben en mijn eigen website maak, nog nooit eerder een Uber-account had aangemaakt, en waarom juist nu?
We hadden geen auto. De afstanden en bestemmingen waren redelijk afgelegen (sommige zelfs te ver om te lopen).
En uiteindelijk was het ook nog eens goedkoper dan wat wij gewend waren en dat is een auto huren.
Geweldig toch, om nieuwe dingen te leren en uit te proberen.
De rust op de laatste dag
Dinsdagochtend ging mijn man met het vliegtuig naar huis en vertrok ik met de trein vanaf Gare du Nord. Ik stond bij de bushalte voor het hotel te wachten.
Ja, die bus die maar één keer per uur rijdt. Maar hij kwam niet.
Jammer, dacht ik, nog helemaal in de ‘uit’- en relaxstand, en ik zag er zelfs het positieve van in om die dag in het warme zonnetje op de bus te wachten.
Maar de volgende bus, een uur later, kwam ook niet.
Via ons Uber acount reservering gemaakt. De Uber was er binnen drie minuten en bracht mij naar het metrostation.
Wat deze week me vooral heeft laten zien
Is dat verloren tijd eigenlijk nooit echt verloren tijd is.
Dat gevoel ontstaat vooral in je hoofd, op het moment dat je denkt dat je iets anders zou moeten doen.
Maar zodra je dat loslaat, verandert diezelfde tijd.
Van drukte naar rust.
Van frustratie naar ontspanning.
En misschien is dat wel de grootste les.
Dat niet de situatie bepaalt hoe je iets ervaart, maar de manier waarop je ernaar kijkt.
Dit was mijn tweede blog over mijn week in Parijs vol eerste keren, kleine uitdagingen en mooie inzichten.
Over mijn week in Parijs, schrijf ik meer over in Mijn fashion day in Parijs: van Dior tot de catwalk . Dit is de laatste van de serie van 3 blogs over Parijs.
Juist door het te ervaren, leerde ik om anders te kijken, zachter te zijn voor mezelf en zelfs in ‘verloren tijd’ iets waardevols te vinden.
Wil je terug naar het begin van dit verhaal en lezen hoe deze reis startte?
Mijn eerste blog over mijn week in Parijs: Hard lachen om mezelf in de trein