Afsluiten en opladen in december: rust, reizen en reflectie

December voelt voor mij als een pauzeknop.
Niet alleen omdat het jaar eindigt, maar omdat mijn lichaam en hoofd vaak al eerder laten voelen: het is genoeg geweest.
Tijd om op te laden.

In mijn werk als wandelcoach moedig ik mensen altijd aan om de technieken die ze tijdens een wandeling leren ook zelf te blijven toepassen.
Juist de kleine en eenvoudige oefeningen.
Omdat die vaak het meeste opleveren: meer rust in je hoofd, meer energie, een beter gevoel voor balans.
Zonder begeleiding.
Zonder dat het groot of ingewikkeld hoeft te zijn.
Wekelijks, of zelfs dagelijks, als je daar behoefte aan hebt.

Afgelopen week voelde ik zelf weer hoe belangrijk dat is.

Even ertussenuit: Keulen

Na een drukke periode gingen we drie dagen naar Keulen.
Sinds covid was ik niet meer op een Duitse kerstmarkt geweest, en daar keek ik echt naar uit.

Tegelijkertijd merkte ik iets anders: hoe moeilijk ik het vind om mijn werk even los te laten. Ik haal zoveel energie en voldoening uit wat ik doe, dat even niet bezig zijn met mijn eigen bedrijf bijna onwennig aanvoelt.

Toch had ik mezelf twee weken opladen beloofd.
Leuke dingen doen.
Even geen boeken, geen laptop.
De wandelschoenen in de kast.

Dat laatste lukte niet helemaal, want in Keulen deden we alles wandelend.
De parken, en vooral het lopen langs de kade van de Rijn, brachten me vanzelf tot rust. Vooral als het mij bij de kerstmarkt net even te druk was.

Wat deze korte stedentrip voor mij extra waardevol maakte, was een bewuste keuze:
mijn WhatsApp bleef gesloten.
Mijn telefoon gebruikte ik alleen voor foto’s, navigatie en het reserveren van een Rijnrondvaart.
Helemaal zonder mobiel leven kan bijna niet meer, maar minimaliseren kan wel.
Als je het echt wilt.

De ontspanning begon al bij de reis. We namen de ICE naar Keulen en boekten voor een klein extra bedrag vaste stoelen in de eerste klas. Rust. Ruimte.
Soms zit opladen in eenvoudige keuzes.

Reflectie 1: de ochtend zonder mobiel

Ons hotel lag aan de Rijn, met uitzicht op de Altstadt en de Dom. Het ontbijtrestaurant was een glazen, serre-achtige ruimte waar het uitzicht overweldigend was.
Het overzicht over Keulen gaf me rust. Ik wilde alleen maar naar buiten kijken en genieten.

Al jaren hebben wij één afspraak tijdens onze vakanties: bij het ontbijt blijven de mobiels op de hotelkamer.
Zonder oordeel viel het me op hoeveel mensen, ook gezinnen, samen aan tafel zaten, maar ieder voor zich bezig waren met hun mobiel.

En dat maakte mij nieuwsgierig.

Is het een routine geworden om altijd met je mobiel bezig te zijn?
Zijn er urgente afspraken die aandacht vragen?
Of is het soms gewoon lastig om echt in gesprek te gaan?

En misschien wel de belangrijkste vraag:
Als je met je mobiel bezig bent, geniet je dan nog van je ontbijt?
Zie je het uitzicht?
Heb je aandacht voor degene met wie je op vakantie bent?

Ik vind het zelf ook moeilijk om mijn mobiel weg te leggen. Soms denk ik zelfs dat ik er te afhankelijk van ben. Juist daarom voelt dit kleine ritueel als een ankerpunt.

Oefening | Begin je dag zonder scherm
Laat je telefoon nog even liggen wanneer je wakker wordt.
Neem tijdens het ontbijt bewust de tijd om te kijken en te proeven. Het brengt je makkelijker in een rustig ritme voor de dag.

Al is het maar tien minuten.

Reflectie 2: niet met de kudde mee

Ons kerstcadeautje aan elkaar was een wat luxer hotel, aan de overkant van de Rijn bij de Hohenzollernbrücke. De brug hing vol met slotjes. We hadden uitgerekend dat het er zeker wel een miljoen moesten zijn. Namen, data, symbolen van liefde.

Het was indrukwekkend en warm om te zien. Ik vond het ook gezellig om elke keer die brug te gebruiken om naar het hotel te gaan en weer terug. De brug was een attractie op zich.

De laatste dag liepen we langs een winkeltje waar je die slotjes kon kopen. Ik voelde het meteen: “Oh, dat wil ik ook doen.”
Na een intens jaar en deze drie dagen samen voelde het romantisch om daar iets tastbaars aan te willen verbinden.

Toch besloten we het niet te doen.
En daar was ik onverwacht trots op.

In het verleden heb ik vaak de behoefte gevoeld om met de kudde mee te lopen.
Omdat iets leuk is. Omdat het erbij hoort.

Dit keer voelde het beter om de dankbaarheid naar elkaar uit te spreken, in plaats van er een slotje bij te hangen.
We zijn al meer dan dertig jaar samen. We hebben al vaker onze namen ergens achtergelaten.
Dit keer hoefde het niet.
“Ik wilde niet één van die miljoen zijn. Wij zijn uniek, net als iedereen.”

Oefening | Even checken bij jezelf
Bij iets wat je vandaag doet, sta kort stil en vraag je af:
Doe ik dit omdat het bij mij past, of omdat het zo hoort?

Meer hoeft het niet te zijn.

Reflectie 3: terug naar mijn innerlijke kind

Het derde moment raakte iets diepers.
We zijn vaak geneigd om vooral de moeilijke ervaringen uit onze jeugd, die een diepe impact op ons hebben gehad, te onthouden. Terwijl er ook genoeg momenten zijn waar we als kind juist blij van werden.

Bij mij hadden die herinneringen in Keulen toevallig allebei te maken met Hongarije, het land waar mijn vader geboren is.
Op de kerstmarkt zag ik Fánk, Hongaarse oliebollen, eenvoudig omschreven.

En de dag erop zag ik een grote knuffel van Het Molletje. Ik had daar vroeger een van mijn favoriete boekjes van, met Hongaarse tekst.

De enige keer in het jaar dat ik vlechtjes draag! In december met mijn kerstmuts op. 😉

Oefening | Terug naar je innerlijke kind

Steeds vaker merk ik dat juist de innerlijke-kind-reflectie zo’n krachtige, eenvoudige oefening is. Het is altijd een fijne oefening, en juist in periodes van stress of een vol hoofd kan ze extra helpen.

Denk eens terug aan wat jou als kind blij maakte.
Dat kan iets kleins zijn.

een geur
een plek
een liedje
een knuffel

Sta daar even bij stil.
Voel wat het met je doet.
Houd dat gevoel een paar rustige ademhalingen vast.

Als je niets voelt, is dat ook oké. Soms komt het later.

En ik?
Ik werd blij toen ik Het Molletje zag. En ja, ik voelde me weer even dat kind. Dat spontaan de winkel instormde en even op de foto wilde met haar Molletje van vroeger