De spiegel die twee kanten op werkt
De afgelopen maanden wordt iets steeds helderder voor mij, iets wat ik eigenlijk al langer voel, maar nu pas echt durf te benoemen. Terwijl ik wandel met anderen, in gesprekken die soms licht zijn en soms onverwacht diep, merk ik hoe groei nooit één richting op gaat. Niet alleen mijn coachees bewegen, leren, struikelen en weer opstaan, maar ik beweeg net zo hard mee.
Het is bijna alsof er een spiegel tussen ons in hangt die beide kanten op reflecteert. En ergens vind ik dat heerlijk eerlijk. Soms zacht en verwarmend, soms confronterend scherp.
Ik ben steeds meer gaan voelen waar mijn eigen ruimte ligt. Waar ik kan ademen, waar ik mag vertragen, maar vooral ook waar mijn grens begint. En dat laatste… dat is misschien wel het meest leerzame stuk tot nu toe. Want het vraagt me om mijn eigen roze bril af te zetten. Niet altijd, niet streng, maar wel op de momenten dat ik merk dat ik mezelf een verhaal vertel dat fijner klinkt dan wat er eigenlijk speelt
De zachte weerstand van verandering
Wat ik steeds beter begin te zien, is dat ik soms nog gevoelig ben voor spiegels die net iets te duidelijk zijn. Spiegels die laten zien dat ik het ook anders kan doen. En ergens schuurt dat.
Want groeien is fijn, maar het is ook ingewikkeld om te moeten erkennen dat iets anders kan, terwijl je al zo lang overtuigd was dat jouw manier goed was. Dat is een stille spanning die niet altijd zichtbaar is voor de buitenwereld, maar die van binnen wel degelijk voelbaar is.
En ja, soms schaam ik me voor mijn eigen struisvogelgedrag. Dat ik dingen wegduw, niet omdat ik niet wil veranderen, maar omdat het even niet veilig voelt om alles tegelijk onder ogen te zien. We kiezen niet altijd bewust voor ontwijken. Vaak is het gewoon zelfbescherming. Een manier om overeind te blijven in een moment dat te veel vraagt.
Wanneer het niet meer anders kan
Ik merk dat verandering bij mij zelden begint met rust of overzicht. Het begint vaker met het moment waarop het niet meer lukt om het weg te stoppen. De laatste druppel. De emmer die overloopt.
En soms is dat pijnlijk. Soms ben ik diep gevallen, of zo gekwetst dat ik alleen nog maar kan denken: nu moet het anders. Niet als plan, maar als noodzaak.
Wat ik achteraf vaak pas zie, is hoe paradoxaal dat moment is. Juist in die wanhoop, schaamte of innerlijke chaos ontstaat er iets nieuws. Niet meteen helder of netjes, maar wel echt. Daar, in dat breekpunt, vond ik ook vaak weer een stukje zelfvertrouwen terug. Niet omdat alles opgelost was, maar omdat ik uit mijn eigen cirkel stapte.
En uiteindelijk heeft het nooit zoveel met de ander te maken als ik in eerste instantie denk. Het gaat over hoe ik naar mezelf kijk. En wat ik bereid ben daarin te veranderen.
De roze bril die soms helpt, en soms niet meer
Zoals ik al vaker heb geschreven, heeft het leren omdenken en een positief benadering mij enorm hebben geholpen. Zeker in periodes van burn-out en later ook bore-out, waarin alles tegelijk te veel of juist te leeg voelde. Ik voel nu veel meer dan vroeger. Dat is niet altijd makkelijk, maar het is wel eerlijker.
En als ik nu terugkijk naar eerdere versies van mezelf, kan ik soms bijna zacht glimlachen en denken: oh, dat was de oude Caroline. Niet met oordeel, maar met herkenning.
Teleurstelling was vroeger iets dat me volledig kon overspoelen. Het voelde intens, groot, bijna bedreigend. Alsof het iets zei over mijn waarde. Over goed genoeg zijn. Nu is dat nog steeds een gevoelig punt, maar ik heb er meer ruimte in gekregen.
De roze bril is niet verdwenen. En dat hoeft ook niet. Maar ik weet nu beter wanneer ik hem op heb, en vooral wanneer ik hem even af mag zetten.
Parijs als spiegel van verwachting
In Parijs werd ook dat inzicht op een hele grappige maar fijne manier zichtbaar.
Ik had me zo verheugd op mijn ochtend cappuccino in de tuin van Petit Palais. Een klein, rustig moment op mijn bucketlist. Maar de tuin was gesloten. En toch voelde ik geen teleurstelling zoals ik die vroeger zou kennen. Alleen een zachte gedachte: jammer, maar het is goed zo.
En ergens besefte ik later dat juist dát het verschil is geworden. Dat mijn dag niet meer breekt op het moment dat iets niet volgens plan gaat.
Bij Museum Dior dronk ik uiteindelijk mijn ochtend cappuccino. Het was spontaan en niet gepland. En het luxe verwenmomentje bij Dior was een van de mooiste momenten van de week.
Zelfs Versailles, dat op nummer een op mijn bucketlist stond, ben ik niet geweest. Bewust voor gekozen en in plaats van nog een vierde lange dag achter elkaar wandelen, koos ik ervoor om een paar uurtjes te gaan winkelen.
De ruimte tussen verwachting en werkelijkheid
Wat ik hieruit meeneem is iets eenvoudigs, maar voor mij groot: mijn valkuil is niet teleurstelling zelf, maar mijn verwachting ervan.
Wanneer ik minder strak vasthoud aan hoe iets zou moeten zijn, ontstaat er meer rust in mijn hoofd. Ruimte voor het onverwachte en voor iets wat ik niet had kunnen plannen maar wel had kunnen missen als ik te vast zat in mijn eigen bucketlijstjes. Hoe overzichtelijk en nodig ik die toch vaak heb.
En misschien is dat wel de grootste les. Niet dat plannen niet waardevol zijn. Maar dat het leven zich vaak precies daar laat zien waar mijn plan even losgelaten wordt. En ik kan genieten van wat ik zowel wel ingepland hebt als hetgene wat spontaan komt.
Als het anders loopt dan gedacht
Ik merk dat het niet gaat om het loslaten van verwachtingen alsof ze er niet mogen zijn, maar om zachter worden wanneer ze niet uitkomen. Ik heb nog steeds verwachtingen, nog steeds beelden in mijn hoofd. Alleen val ik er niet meer zo hard op stuk als het anders loopt.
Waar ik vroeger werd meegenomen door teleurstelling, voel ik nu vaker iets kleins. Een “jammer”, en daarna weer ruimte. Niet omdat ik minder verwacht, maar omdat ik minder vastzit aan hoe iets moet zijn om waardevol te zijn.
Parijs liet me dat zien. Dingen die op papier belangrijk leken, maakten ruimte voor iets anders. En achteraf klopte dat ook gewoon, zonder dat het geforceerd hoefde te worden.
Misschien zit ik precies daar: niet in het loslaten van plannen, maar in het niet meer laten botsen van verwachting en werkelijkheid alsof er maar één juiste uitkomst is.
Het mag anders lopen. En dat is oké.