Blijven bewegen
Verlangen gaat voor mij niet alleen over rust of tijd maken.
Het gaat ook over blijven bewegen.
Blijven ontdekken.
Blijven leren.
Ik merk hoe makkelijk we onszelf vastzetten.
In leeftijd.
In levensfase.
In gedachten als: dit past niet meer bij mij of dat heb ik wel gehad.
Maar nieuwsgierigheid heeft geen leeftijd.
Terug in de tijd: Archeon museum
Afgelopen week waren we in het Archeon museum.
Een plek waar het verleden tastbaar wordt.
Waar kinderen, volwassenen en ouderen samen rondlopen
en ontdekken hoe het leven er vroeger uitzag.
In het Archeon besefte ik dat de Middeleeuwen zeker niet ideaal waren.
Toch voelde ik een bepaalde eenvoud en verbondenheid.
Ik leerde boogschieten.
Nooit gedacht dat ik dat zou kunnen. Of dat ik het goed zou kunnen.
Hoe kan het dat je van tevoren al denkt iets niet te kunnen,
terwijl je het nog nooit geprobeerd hebt?
Ik was nieuwsgierig:
Hoe voelt zo’n zware boog?
Lukt het me om goed te richten?
Hoe ver komt mijn pijl?
Nieuwsgierigheid versus zelfvertrouwen
De laatste tijd heb ik het tijdens het wandelen steeds vaker over Pipi Langkous.
Zij wist al dat ze iets kon, voordat ze het geprobeerd had.
Bij haar was het zelfvertrouwen.
Bij mij was het nieuwsgierigheid.
En misschien brengen ze je uiteindelijk naar dezelfde plek.
Op stelten staan
Ook heb ik op stelten gelopen.
Weet je wat dat zijn?
Toen ik negen was, kreeg ik ze voor mijn verjaardag.
Zonder nadenken en weer vrolijk bij het zien van de stelten,
pakte ik de stelten op en begon te lopen.
Zoals vroeger.
Dit was ook nieuwsgierigheid.
Nieuwsgierig of het lichaam onthoudt wat het ooit leerde.
Nieuwsgierig naar het kind in mij.
Heel even ging het door me heen:
Wat als ik val?
Die gedachte was er. Kort. Voorzichtig.
Maar de uitdaging was groter.
Het verlangen om het weer te proberen.
En…
ik was het niet verleerd.
Zonder batterijen, zonder wifi
Wat me raakte, was dat het niet alleen mijn ervaring was.
Ook kinderen waren nieuwsgierig naar hoe het vroeger ging.
Zonder beeldschermen om je te vermaken.
Zonder koelkast waar al het eten in wordt bewaard.
Zonder auto om naar school of werk te gaan.
Maar vooral:
hoe spelen, bewegen en samen iets doen vanzelfsprekend waren.
Zonder batterijen.
Zonder wifi.
Mijn rugzak
Mijn rugzak is door de jaren heen gevuld.
Met mooie momenten, maar ook met zware periodes.
En ik weet hoe snel juist die zware stukken blijven hangen.
Nieuwe dingen leren of oude dingen opnieuw doen,
geeft mij vertrouwen.
Niet omdat het nuttig is,
maar omdat het me herinnert aan wie ik ben
voorbij rollen en verwachtingen.
Verlangen dat meebeweegt
Verlangen betekent voor mij:
Open durven staan.
Nieuwsgierig blijven.
Ruimte scheppen om te blijven groeien.
Stilstaan bij mijn eigen behoeften.
Maar verlangen is geen vast gegeven.
Het verandert wanneer ik verander.
Het verdiept zich.
Het vraagt soms om loslaten.
En het geeft richting.
Niet als strak plan,
maar als een innerlijk kompas.
Misschien kun je jezelf vandaag één vraag stellen:
Wat wil ik nog ontdekken?
En dan…
durf je het ook te proberen?
Dit is het derde en laatste deel van mijn reeks over verlangen:
– Leven voorbij het moeten
– Verlangen als kompas
– Het avontuur van blijven leren