We zijn gewend om het leven in te delen in fases.
Eerst dit, dan dat.
En voor veel mensen hoort daar ook bij: later komt er meer ruimte.
Later, als het werk minder wordt.
Later, als de kinderen groter zijn.
Later, als er meer tijd of rust is.
Later, als het leven niet meer zo vol zit.
Van jongs af aan leren we dat het leven is opgedeeld in fases.
Je studeert.
Je gaat werken.
Je krijgt kinderen, of niet.
Je werkt door.
En dan… ga je met pensioen.
Het is theoretisch overzichtelijk. Psychologisch zelfs geruststellend.
Bepaalde leeftijden horen bij bepaalde ontwikkelingen.
Waarom leven we vaak zo sterk volgens dit script?
Maar wat als je zelf de regie neemt?
Wat als je je leven niet indeelt op basis van kalenderleeftijden, maar op basis van verlangen?
Waarom wachten we eigenlijk zo vaak op later?
Deze vraag houdt mij de laatste jaren steeds vaker bezig.
Ik zit zeven jaar voor de wettelijke pensioengerechtigde leeftijd.
En toch voelt het pensioen voor mij als een vreemd woord.
Wat betekent het eigenlijk?
Waarom doen we alsof het leven vóór en ná het pensioen twee totaal verschillende werelden zijn?
Terwijl het leven zich ondertussen gewoon afspeelt. Vandaag.
De laatste jaren hoor ik het steeds vaker.
Vrienden, collega’s, kennissen die hun pensioen niet halen.
Die vóór hun pensioen overlijden of er door ziekte niet optimaal van kunnen genieten.
Veertig jaar, of meer, hard gewerkt. Vaak fulltime.
Met het idee: later komt de tijd voor ons.
Later ga ik reizen.
Later ga ik vrijwilligerswerk doen.
Later ga ik wonen waar ik écht wil wonen, want dan hoef ik geen rekening meer te houden met reistijd.
Maar wat als later niet komt?
Of niet komt zoals we ons hadden voorgesteld?
Echt leven in het moment
Ik merk dat mensen van mijn leeftijd door de maatschappij al snel als ‘senior’ worden gezien.
Bij kaartjes reserveren begint dat soms al bij 55 of 60.
Labels waar ik persoonlijk weinig mee heb.
Toch zijn die labels interessant.
Ze laten zien hoe sterk we gewend zijn om ons leven langs vaste lijnen te laten lopen.
Wat als je dat loslaat?
Wat als je nu al begint met wat je na je pensioen zou willen doen?
Niet groots. Maar wel bewust.
Onze pensioendag
Mijn antwoord op die vraag kwam een paar jaar geleden.
Mijn man en ik besloten om iets simpels te doen.
We plannen wekelijks een pensioendag.
Liefst een doordeweekse dag die we bewust vrijhouden om samen op pad te gaan.
Ik weet het. Ik houd niet van labels.
En toch gebruik ik dit woord heel bewust.
Omdat het mij helpt voelen dat ik nu leef.
Niet later. Niet “als het zover is”. Maar vandaag.
Elke week kijk ik welke doordeweekse dag mijn man vrij is.
Die dag houd ik vrij.
We plannen niets groots.
We hoeven niet ver weg of veel geld uit te geven.
Een kop koffie.
Een wandeling.
Samen op pad.
Nederland heeft zóveel mooie plekken. In elk seizoen.
We hebben een museumkaart, wat het extra makkelijk maakt om even ergens binnen te lopen.
Gewoon gaan. Ontdekken.
Hoorn en het innerlijke kind
Vorig weekend waren we in Hoorn, in het Museum van de 20e Eeuw.
Een absolute aanrader.
Het was een middag vol contact met mijn innerlijke kind.
Letterlijk en figuurlijk.
Zoveel herkenning. Voorwerpen uit mijn jeugd.
Het fototoestel met de vierkante flitsblokjes.
Mijn oude, niet-elektrische typemachine.
Ik voel nog dat typdiploma in mijn hand.
Wat me raakte:
de kinderen vonden het interessant,
maar de ouders genoten misschien nog wel meer.
Zoveel flashbacks.
Zoveel herinneringen.
En hoe mooi om te zien dat een nieuwe generatie nieuwsgierig is naar speelgoed zonder batterijen en wifi.
Leerzaam voor iedereen.
Tijd nemen
De dag begon met cappuccino voor mij.
Warme chocolademelk met slagroom voor hem.
Dat is toch wel ons ritueel.
Heerlijk dat we ons daar elke keer zo op kunnen verheugen.
Dit keer bij restaurant De Kade.
In de serre, onder de heater, met uitzicht op de oude haven van Hoorn.
We zaten daar zeker een uur.
Niet vanwege de koffie. Maar vanwege het uitzicht.
De rust.
Het samen zijn.
Niet wachten
Dit is waarom ik dit schrijf.
Omdat ik niet wil wachten tot “na mijn pensioen”.
Ik verlang er nú naar om tijd te maken.
Voor leuke dingen.
Voor ontdekken.
Maar vooral: voor elkaar.
De weken en zelfs de jaren vliegen voorbij.
Tenminste, zo voelt het.
Dit is voor mij leven in het moment.
En verlangen is daarin mijn kompas geworden.
Niet alleen verlangen naar rust of tijd,
maar ook naar blijven ontdekken.
Nieuwsgierig blijven.
Ruimte maken voor wat me energie geeft.
Waar verlang jij op dit moment naar, als je alle ‘straks’, ‘later’ en ‘ooit’ even loslaat?
En wat zou er gebeuren als je daar nu al voorzichtig tijd voor maakt?
Dit is de tweede van mijn drie blogs over verlangen:
– Leven voorbij het moeten
– Verlangen als kompas
– Het avontuur van blijven leren
In mijn volgende blog schrijf ik verder over dat verlangen. Over nieuwsgierig blijven, nieuwe dingen leren en jezelf niet vastzetten in leeftijd of levensfase.
