Wat als spanning ontstaat wanneer het moeten even stopt?
We leven in een wereld waarin aan staan bijna vanzelfsprekend is.
De wekker gaat, de agenda vult zich, verantwoordelijkheden volgen elkaar op.
Jarenlang. Soms wel veertig jaar of langer.
Maar wat gebeurt er als dat ineens wegvalt?
Als het moeten stopt en er ruimte ontstaat?
Voor de één voelt dat als een verademing.
Voor de ander juist als onrust, spanning of zelfs lichamelijke klachten.
Een nieuwe levensfase: vrijheid of verwarring?
De afgelopen tijd hoor ik vaker verhalen van mensen die na jaren van aan staan ineens in een nieuwe levensfase belanden.
Na tientallen jaren werken voelt die overgang voor sommigen bevrijdend, en voor anderen juist onwennig, spannend en allesbehalve vanzelfsprekend.
Waar de één droomt van reizen, hobby’s, tijd voor familie, vrienden of kleinkinderen,
voelt het voor de ander onwennig en onrustig.
Alsof de aan-knop niet zomaar uit kan.
Of misschien wel uitgaat, maar het lichaam en hoofd nog volop doordraaien.
Waarom gaat het loslaten de één makkelijker af dan de ander?
Waarom kan de één zich moeiteloos overgeven aan een nieuwe fase,
terwijl de ander moet zoeken, struikelt of zelfs vastloopt?
Heeft het te maken met onze normen en waarden?
Met hoe we onszelf zijn gaan zien: als hardwerkende werknemer,
zelfstandige ondernemer, of iemand die altijd beschikbaar is?
Of raakt het aan iets diepers:
onze identiteit, ons gevoel van waarde, onze drijfveren?
Voor veel mensen is werk meer dan een inkomen.
Het geeft structuur, betekenis, erkenning.
Wat blijft er over als dat wegvalt?
De kunst van loslaten (en opnieuw vormgeven)
Loslaten is een thema waar ik vaker over schrijf.
Of het nu gaat om kinderen die het huis uitgaan,
het loslaten van wat ons niet meer dient,
of veertig jaar loondienst achter je laten.
Loslaten betekent niet dat alles stopt.
Het betekent dat iets verandert.
Dat er ruimte komt voor een andere invulling.
Een nieuwe manier van leven.
Misschien met andere verplichtingen,
andere ritmes,
andere vormen van voldoening.
De aan-knop: niet uit, maar anders
Het is niet altijd aan of uit.
Er zitten zoveel standen tussenin.
Misschien mag de aan-knop zachter.
Of tijdelijk aan. Of juist tijdelijk uit.
Zoals de timer van mijn kerstverlichting:
hij brandt wanneer het nodig is en gaat vanzelf weer uit.
Voor sommigen betekent dit: ander werk, betaald of vrijwillig.
Voor anderen: eindelijk tijd voor datgene waar je jaren niet aan toe kwam.
En voor weer anderen: leren rusten en ontdekken of je die rust eigenlijk wel wilt.
Waarom verandering vaak stress geeft
Elke overgang, hoe mooi ook, brengt spanning met zich mee.
Omdat het nieuw is.
Omdat we moeten wennen.
Omdat onze hersenen tijd nodig hebben.
En soms omdat ons lichaam eerder reageert dan ons hoofd.
Veranderingen gaan vaak gepaard met vreugde én onzekerheid.
Denk aan gezinsuitbreiding, kinderen die het huis uitgaan, pensioen,
of het starten van een eigen onderneming.
Het zijn allemaal levensfasen die vragen om aanpassing.
Verandering kent geen leeftijd
Transities zijn niet leeftijdsgebonden.
We komen ze tegen in elke fase van ons leven.
En elke keer is het weer zoeken, aanpassen, voelen.
Maar wat ik keer op keer zie en ook zelf ervaar is dit:
het komt goed.
Misschien niet meteen.
Misschien niet zoals je had verwacht.
Maar we vinden onze weg.
Steeds weer.
🌱 Een nieuwe levensfase is geen eindpunt, maar een begin.
Soms vraagt dat om vertraging, soms om heruitvinden,
en soms gewoon om even mogen zijn.