Wat er nog meer gebeurde
In mijn vorige blog schreef ik over iets wat ik tijdens de ademcoachopleiding in Arnhem opnieuw ontdekte:
dat mijn eigen tempo volgen mij rust geeft.
Dat inzicht kwam letterlijk in beweging.
In het park.
Tijdens het lopen, de trappen en het ademen.
Maar er gebeurde nog iets anders die dagen.
Iets subtielers.
Iets dat misschien nog wel belangrijker was.
Doen wat goed voelt
Tijdens de opleiding kregen we een oefening mee voor de nacht.
Een manier om neusademhaling te stimuleren tijdens het slapen.
De bedoeling was om met een pleister op je mond te slapen.
Ik luisterde naar de uitleg.
Nieuwsgierig, zoals altijd.
Maar ergens voelde ik meteen:
voor mij hoeft dit niet zo.
Niet omdat het niet goed is.
Maar omdat mijn lichaam iets anders aangaf.
De eerste dag van de opleiding merkte ik al dat mijn ademhaling rustiger werd.
Dat kwam doordat ik door mijn neus ademde,
in plaats van – zoals ik mijn hele leven had gedaan – door mijn mond.
Steeds vaker adem ik inmiddels vanzelf door mijn neus.
Dus die avond besloot ik iets eenvoudigs.
Ik deed mijn mond dicht
en liet mijn ademhaling verder gewoon zijn werk doen.
Zonder iets te forceren.
Gewoon vertrouwen op wat mijn lichaam al geleerd heeft.
Vertrouwen
Wat me vooral opviel was de rust daarbij.
Geen twijfel.
Geen gevoel dat ik iets moest uitleggen.
Alleen het vertrouwen dat mijn lichaam inmiddels goed weet wat het doet.
Dat vertrouwen groeit langzaam.
Niet door harder mijn best te doen,
maar door beter te luisteren.
In een groep
In een groep kan het soms verleidelijk zijn om automatisch mee te doen.
Wij mensen zijn tenslotte ook een beetje kuddedieren.
Vroeger deed ik dat ook. Te vaak.
Niet omdat het voor mij goed voelde,
maar omdat ik zo was opgevoed.
Luisteren naar wat anderen zeggen.
Doen wat er gevraagd wordt.
De ander op de eerste plaats zetten.
Alleen merkte ik vaak dat er ergens vanbinnen
een ander gevoel zat.
Mijn onderbuik zei regelmatig iets anders.
Niet uit eigenwijsheid.
Maar omdat ik soms simpelweg niet goed begreep
waarom we iets deden.
Of omdat mijn energie niet altijd in de groep zit.
En ik merkte dat ik leeg kon lopen
als ik meedeed met iets wat voor mij niet klopte.
Tegelijk wil ik altijd nieuwsgierig blijven.
Luisteren.
Onderzoeken.
Blijven leren.
Soms betekent dat dat ik met de groep meebeweeg.
En soms betekent het
dat ik voel:
dit doe ik op mijn eigen manier.
Ik luister.
Ik neem in me op wat er wordt uitgelegd.
En daarna voel ik:
wat past bij mij?
Soms is dat precies hetzelfde als de rest.
En soms niet.
Mijn plek
En misschien is dat wel wat het betekent
om je plek in te nemen.
Niet tegen anderen ingaan.
Niet jezelf bewijzen.
Maar rustig blijven bij wat voor jou klopt.
Niet harder.
Maar eerlijker naar mezelf.
Meer lezen uit mijn blog triologie
Deze blog is onderdeel van een korte serie over mijn ervaring tijdens de ademcoachopleiding in Arnhem.
Blog 1 – Mijn eigen tempo als kracht
https://carolinepintercoaching.nl/mijn-eigen-tempo-als-kracht/
In het volgende blog schrijf ik over iets wat vaak klein lijkt, maar een groot verschil kan maken: goed voor jezelf zorgen door keuzes te maken die passen bij je energie.
Blog 3 – Goed voor mezelf zorgen is soms gewoon een keuze
https://carolinepintercoaching.nl/goed-voor-mezelf-zorgen-is-soms-gewoon-een-keuze/