Wandelen in de Oostvaardersplassen
Vorige week ging ik wandelen in de Oostvaardersplassen bij Lelystad.
Een plek waar ik al jaren langs rijd als ik naar Batavia Stad ga om te shoppen.
Elke keer als ik erlangs reed, dacht ik: Daar wil ik nog eens heen.
En toch deed ik het niet.
Dat vind ik bijzonder.
Hoe kan iets zo op je bucketlist staan, maar maak je er geen tijd voor?
Veilig voelt fijn
Sinds de Covid merk ik dat ik steeds meer behoefte heb om nieuwe plekken in Nederland te ontdekken.
Wandelen in een andere omgeving.
Iets drinken op een plek waar ik nog nooit ben geweest.
Tegelijk voelt het vertrouwde ook goed.
Een plek die je kent is veilig.
Je weet waar je loopt. Je weet dat de koffie lekker is. Je weet wat je kunt verwachten.
Dat geeft mij rust.
Zelf zoek ik vaak restaurants met een huiskamergevoel.
Warm. Gezellig. Niet te groot.
Gelukkig zie je dat steeds vaker.
Maar van tevoren weet je nooit of een nieuwe plek ook echt bij je past.
De laatste tijd zoek ik daarin meer balans.
Ga ik terug naar wat ik al ken?
Of kies ik iets nieuws, met de kans dat het tegenvalt?
Of misschien… dat het juist mijn nieuwe favoriete plek wordt?
Een oordeel zonder ervaring
Dat had ik vorig jaar bijvoorbeeld met Delft.
Ik was er nog nooit geweest. Maar in mijn hoofd had ik al een oordeel klaar. Het leek me niet echt een stad voor mij. Geen idee waarom. Gewoon een gevoel.
En als ik eerlijk ben: dat doen we best vaak.
We vormen een mening over een plek zonder er geweest te zijn.
We denken: dat is niets voor mij.
En daarmee sluiten we iets af, nog voordat we het een kans hebben gegeven.
Misschien missen we zo wel mooie opportuniteiten. Zonder dat we het doorhebben.
Toen ik er eenmaal was, was ik oprecht verrast. De kleine straatjes. De grachten. De gezellige restaurants met dat fijne huiskamergevoel waar ik zo van hou.
Het voelde authentiek en warm. Alsof de stad me zachtjes liet zien: zie je wel?
Soms klopt je eerste gevoel niet.
Soms moet je ergens echt zijn geweest om te weten hoe het voelt.
En misschien geldt dat niet alleen voor steden.
Even het gevoel van buitenland
Afgelopen vrijdag voelde ik dat weer in de Oostvaardersplassen.
De rust. Het water. De uitkijkposten.
De paden die je door een soort tunnel of houten doorgang leiden. En dan ineens dat open uitzicht. Alsof je in een andere wereld stapt.
Even voelde het alsof ik in het buitenland was.
Dat gevoel herken ik van mijn vakanties naar Abu Dhabi.
Twee jaar achter elkaar ging ik daarheen.
De mangroves, de houten boardwalks, het water en de stilte.
Maar waarom zoeken we dat gevoel soms ver weg, terwijl het ook dichterbij te vinden is?
In Nederland zijn ook zulke plekken.
Denk aan het Amsterdamse Bos of de groene gebieden in de Haarlemmermeer rond Hoofddorp.
Aangelegde plassen en bossen die rust geven.
In de Oostvaardersplassen voelde ik het sterk.
Je bent daar even observator.
Je kijkt. Je hoeft niets.
De natuur heeft daar haar eigen ritme, zonder haast en zonder drukte.
Waarom stellen we uit wat we graag willen?
Ik heb geen spijt dat ik niet eerder ben gegaan. Er zijn zoveel fijne plekken waar ik graag terugkom. En er zijn nog zoveel nieuwe plekken om te ontdekken.
Toch blijf ik het bijzonder vinden. Dat ik er zo vaak langsreed. Dat het me zo mooi leek. En dat ik toch dacht: dat komt nog wel.
Misschien omdat het vertrouwde veilig voelt.
Misschien omdat we denken dat er altijd later nog tijd is.
Maar soms is het juist mooi om te zeggen: en nu ga ik gewoon.
Wat zou jij al jaren graag willen doen, maar heb je tot nu toe uitgesteld met het idee: dat komt nog wel?
Soms weten we het diep van binnen allang.
Het verlangen is er.
Het kompas wijst.
En uiteindelijk mogen wij zelf kiezen.