Vorige week had ik me opgegeven voor de seniorengym bij de sportschool.
Deze les is een 45 minuten durende circuittraining.
Bij mijn sportschool moet je je inschrijven voor alle lessen via de app.
Alleen op de deelnemerslijst
De dag ervoor checkte ik de deelnemerslijst.
Tot mijn teleurstelling stond alleen ik ingeschreven. Ik had geen behoefte aan een 1-op-1-trainingssessie, maar juist zin in de gezelligheid en motivatie om de training in een groep te doen.
Nieuwe mensen leren kennen en met elkaar in gesprek.
Toch een volle groep
De volgende ochtend meldde ik mij bij de instructeur.
Toen we begonnen, bleken er zeker tien mensen mee te doen met de training.
Ik hoorde dat dit een vaste groep mensen is die deze les al maanden samen volgt, twee keer per week.
Punctueel, gestructureerd… maar zonder zich via de app in te schrijven.
Daar hadden ze hun eigen mondelinge afspraken over.
Regels, gelijkwaardigheid en frustratie
En daar begon het in mij te knagen. Want ik houd van regels en structuur. Maar ook van gelijkwaardigheid. Als iedereen zich moet inschrijven, dan hoort dat toch voor iedereen te gelden?
Ik wilde me focussen op de training, maar mijn frustratie zat me dwars.
Ik ging in gesprek met de instructeur. Zijn reactie?
“Ja, maar iedereen is anders.”
En toen moest ik heel hard lachen om mezelf.
Ik, als wandelcoach, weet als geen ander hoe belangrijk het is om zonder oordeel te lopen. Of in dit geval te sporten.
Maar blijkbaar ben ik óók gewoon mens.
Mijn oordeel kwam voort uit mijn eigen normen en waarden, die op zich positief zijn, maar in dit geval leidden tot een verkeerde aanname.
Sportief én inspirerend
Het gesprek met de instructeur, die zelf ook lifecoach is, werd uiteindelijk inspirerend.
We moesten lachen om de situatie, en ik ging opgelucht en met een glimlach verder.
En ja, die seniorengym was pittig!
Binnen twintig minuten had ik mijn waterfles leeg en na 45 minuten liepen de zweetdruppels over mijn kale bolletje.
‘s Middags voelde ik mijn beenspieren flink.
Persoonlijke uitdaging voor de komende weken
Na afloop van de circuittraining was het tijd voor de cooling-down.
Iedereen legde zijn been over de railing voor rek- en strekoefeningen.
Indrukwekkend. Ik denk dat ik de jongste was van de groep, maar bij mij ging dat been over de railing niet zo soepel.
Voor mij is het ook een kwestie van mee doen en erbij horen.
Ik houd ervan om mezelf uit te dagen en te verbeteren qua conditie. En dus ook om mijn been net zo makkelijk over die railing te krijgen als de rest.
De naam seniorengym zegt dus niets over je fitheid.
Het ging hen makkelijker af dan sporters die veel jonger zijn.
Met nadruk op sporters, niet op senioren.
Oordeel niet te snel.
Want soms zit er achter een situatie die jou stoort, een andere logica of een mooi verhaal.
Wat ik je mee wil geven:
Regels en procedures zijn waardevol voor structuur, beleidsvoering en vooral duidelijke communicatie.
Maar nog belangrijker is om te kijken wat écht werkt voor de mensen waar het om gaat.
Soms is dat gewoon een mondelinge afspraak, zonder appjes of inloggen .
Dat kan net zo effectief én verbindend zijn.
En deze week?
Dinsdag en donderdag ben ik er weer bij.
Ingeschreven en wel.
