Iedereen heeft iets wat hen vormt
Iets wat je niet kiest, maar wat je leven wél richting geeft.
En soms raak je daardoor langzaam een stukje van jezelf kwijt.
Niet omdat je dat wil, maar omdat je probeert overeind te blijven in een wereld die soms hard kijkt.
Bij mij was dat mijn haaruitval.
Ik was 12 en zat op de basisschool.
Maar dit verhaal gaat niet over kaal zijn.
Het gaat over je plek verliezen.
Over steeds weer veranderen en aanpassen waar je plek is of zou moeten zijn.
Over hoe je jezelf langzaam kwijtraakt.
Waar je jezelf verliest
Het verlies van je plek gebeurt zelden in één klap.
Het begint klein:
– een gemene opmerking,
– een blik vol oordeel,
– een verwachting waaraan je niet kunt of wilt voldoen,
– een gevoel dat je niet past in het perfecte plaatje,
– een verlangen dat harder trekt dan je zou willen.
Iedereen kent dit op zijn eigen manier.
Misschien door iets uit je verleden.
Misschien door iets heel kleins dat vandaag gebeurde.
Maar als het je raakt, dan doet het ertoe.
Bij mij was het uiterlijke anders zijn zichtbaar.
Bij anderen zit het in werk, relaties, familie, onzekerheid of oude pijn.
De aanleiding verschilt.
Het effect niet:
je schuift een stukje van jezelf af.
We zijn allemaal uniek
In hoe we eruitzien, hoe we denken, wat we hebben meegemaakt en hoe dat ons vormt.
Ons gedrag komt vaak voort uit onze rugzak, ervaringen die we niet altijd hebben gekozen, maar die ons wel richting geven.
En precies daar, in dat unieke stuk, ligt onze kracht.
Alleen voelen we dat niet altijd zo. Dat is begrijpelijk.
Daarom schrijf ik deze blog.
Om te herkennen, om te zien, maar vooral om te begrijpen.
Want wat ons uniek maakt, brengt niet alleen kracht.
Soms brengt het ook verdriet of verlangen met zich mee.
Verlangen naar iets wat er niet (meer) is, maar wat je zo graag zou willen.
En dat verlangen kan onrust geven. In je hoofd, in je lijf, in hoe je naar jezelf kijkt.
Een beetje onrust is gezond, het houdt je alert.
Maar wat gebeurt er als onrust de overhand neemt?
Als het te veel wordt?
Dan kun je jezelf kwijtraken.
Je eigen plek.
De plek die jou juist zo krachtig maakt en die hoort bij wie jij bent.
Mijn eigen verhaal
Door de jaren heen waren er twee periodes waarin mijn haar weer begon te groeien. Allebei belangrijk, allebei een rode draad in mijn leven.
De eerste keer was in de jaren 90, tijdens de zomer waarin ik studeerde en woonde in Honolulu, Hawaï.
Binnen een paar weken had ik weer een volle bos haar.
Terug in Nederland bleef het even, maar het viel geleidelijk weer uit.
De tweede keer was tijdens mijn zwangerschap.
Ook toen kwam mijn haar terug. Krullend haar, zoals vroeger, voordat de haaruitval begon.
Zwanger zijn gaf me een totaal nieuwe plek in het leven: de plek van moeder.
Daar ontstond trots. Kracht.
Maar na beide periodes werd mijn haar weer dunner. Ik had kale plekken en plekken met nog wat haar.
Jarenlang droeg ik een pruik. Niet voor mezelf, maar voor anderen.
Voor hun starende blikken.
Voor hun aannames.
Voor de momenten waarop ik zelfs niet als vrouw werd gezien. Iets wat nog steeds gebeurt.
Na mijn burn-out , of liever gezegd: dóór mijn burn-out, ben ik anders naar mezelf gaan kijken.
Achteraf gezien was het een soort cadeau.
Niet op dat moment. Zeker niet.
Het was zwaar, en ik moest dieper gaan voordat ik eruit kon komen.
De laatste tien jaar ben ik helemaal kaal.
In 2016, toen ik verhuisde naar Sassenheim, heb ik mijn pruik letterlijk en figuurlijk in de kast gegooid.
Het paste niet meer.
Het was niet wie ik was.
Ik ben Caroline. Ik heb geen haar.
Maar dat maakt mij niet minder. Het bepaalt mij niet.
En eerlijk: die pruik voelde als een badmuts en ik werd er doodongelukkig van.
Nu zie ik mijn uiterlijk als mijn unieke feature.
Er is niemand zoals ik.
Niemand met mijn uiterlijk, mijn rugzak, mijn manier van leven en mijn levenservaring.
Ik heb altijd dingen op mijn eigen manier gedaan,
en precies dát heeft mij gebracht waar ik nu sta.
Mensen zien mij nu zoals ik ben,
omdat ík mezelf zie zoals ik ben.
Met mijn kwaliteiten én mijn eigenaardigheden.
Nu aan jou
Wanneer had jij een moment, groot of klein, waarop je ineens weer voelde waar jouw plek was?
Of juist: wanneer voelde je dat je ’m even kwijt was?
Waar zit bij jou dat stukje dat soms pijn doet,
maar waar misschien juist jouw kracht zit?
“Laat onderin een reactie achter. Dat zou ik heel erg fijn vinden.”
Misschien herken je iets uit mijn verhaal
maar belangrijker: misschien herken je iets uit jezelf.
Je plek innemen vanuit wie jij bent
Dat geeft je kracht.
Dat geeft je zelfvertrouwen.
Iedereen draagt iets met zich mee dat je niet hebt gekozen, maar dat je wel vormt.
Iets wat pijn kan doen, schaamte kan oproepen, of je het gevoel kan geven dat je anders bent.
En vaak raakt juist dát stukje je het hardst
en ligt daar tegelijkertijd je kracht.