Waar ligt je kracht eigenlijk?
Heel vaak precies op de momenten waar je liever niet aan terugdenkt.
De momenten die zwaar vielen, die je uit balans brachten. Meer dan tien jaar geleden was een burn-out iets waar weinig begrip voor was.
Niet op je werk, maar ook in je privéomgeving niet.
Ik dacht vaak: Had ik maar een been gebroken.
Dan zagen mensen tenminste wat er aan de hand was. Dan kon ik uitleggen wat er mis was.
Nu moest ik me verantwoorden, verdedigen bijna, waarom ik ziek thuis was. Terwijl er aan de buitenkant niets te zien was.
Een zichtbaar herstel vs. een onzichtbare strijd
Als je op krukken loopt, begrijpt iedereen wat er aan de hand is.
Dat heb ik vorig jaar zelf ervaren.
Ik werd aan beide voeten geopereerd. Niet tegelijk, maar wel in één jaar.
Er was een duidelijk herstelplan: wanneer je weer mag lopen, hoe lang je moet rusten. Het was pittig.
Herstel ging in stijgende lijn. Ik ook.
Kruipend de trap op, omdat ik koste wat kost in mijn eigen bed wilde slapen.
Maar ik wist dat ik weer zelfstandig en lopend de trap op zou kunnen binnen twee weken. Dat was helder en fijn vooruitzicht.
Bij een burn-out bestaat zo’n richtlijn niet.
Er is geen tijdsduur.
Geen schema.
Soms duurt herstel langer dan een jaar.
En hoe langer het duurt, hoe meer mensen vanuit onbegrip communiceren:
“Ben je nog steeds niet hersteld?”
“Het duurt nu wel erg lang, toch?”
Deze opmerkingen helpen totaal niet.
Ze geven meer druk. Meer stress. In een toch al stressvolle situatie.
Aannames die pijn doen
Met een burn-out zit je thuis.
Hard werkend aan herstel.
Maar ook daar bestaan aannames: “Lekker thuis, jij hoeft even niet te werken.”
Heb je zelf ooit thuisgezeten met een burn-out, bore-out of andere onzichtbare klachten?
Dan weet je hoe schrijnend deze misvattingen zijn.
Voor partners, vrienden en werkgevers is het vaak lastig om objectief te blijven terwijl ze het meestal goed bedoelen.
Hulp vragen: de grootste uitdaging
Wat ik vóór mijn burn-out al moeilijk vond, en nu nog steeds, is hulp vragen.
Maar het gaat steeds beter om grensen te stellen.
Niet alleen naar andere, maar vooral naar mezelf.
Ik ben opgegroeid met waarden als: niet opgeven, doorgaan, hard werken, aan een ander denken.
Maar waar ligt dan je eigen grens?
Hoe bewaak je die?
Het was pas na mijn ontslag dat ik de rust vond om mijn grenzen écht te voelen en aan te geven.
Grenzen geven richting. Vooral aangeven wáár je niet heen wilt, is belangrijk.
We zien zo vaak wat er ontbreekt, terwijl wat er wél is zoveel dichterbij ligt:
de dingen waar we trots op zijn, die ons blij maken, die ons weer even kind laten voelen.
Vanuit je eigen plek bijsturen
Het schrijven van mijn blogs gaat nu zo makkelijk.
Elke week leer ik weer iets nieuws en maak ik nieuwe ervaringen mee.
Dit wil ik delen en zo ontstaat motivatie om te bloggen en zelfs vloggen.
“Wie had dat gedacht een paar jaar geleden. Ik niet.”
Vaak gaat t bij coaching om drie dingen:
grenzen bewaken,
hulp vragen
en vanuit je eigen plek bijsturen.
Ontmoeting met Evelien: samenwerken vanuit kracht
Vaak zijn we precies op de juiste plek, op het juiste moment.
Een paar weken geleden ontmoette ik Evelien, marketing- en communicatiespecialist. Onder genot van een gebakje en koffie, raakte we met elkaar in gesprek tijdens een bijeenkomst.
Ik ben zelf sterk in organiseren, netwerken, administratie, websites bouwen, blogs, vlogs, flyers en nieuwsbrieven maken.
Eigenlijk alles wat je als wandelcoach en zzp’er nodig hebt.
Maar verkopen? Dat is niet mijn kracht.
Deze week maakten Evelien en ik onze eerste aftrap en verdere kennismaking van ons marketing en communicatie traject al wandelend bij Kasteel de Haar.
Ik ben zó gepassioneerd om mensen mee naar buiten te nemen, ze te laten voelen hoe belangrijk lucht en rust zijn.
De zachtheid van de natuur. Terug naar verlangen.
Dat wilde ik met Evelien ook doen.
Haar laten zien. Maar vooral haar laten voelen de kracht van het buiten wandelen.
Buiten “vergaderen” maar ook elkaar buiten betere leren kennen.
Zonder laptop, notebook of internet en mobiel.
En ik wil groeien. Mijn bedrijf laten groeien.
Dat kan én wil ik niet alleen.
Samen is beter. Twee weten meer dan één.
Samenwerken vanuit veiligheid en vertrouwen
Hoe geweldig ik het vind om anderen te helpen om inzichten te krijgen.
Zo heb ik dat zelf natuurlijk ook nodig.
Marketing en promotie gaven me stress.
Nu doen we het samen.
En dat voelt veilig bij Evelien.
Ze ziet wie ik ben en ik voel me gehoord.
Ik ben trots dat ik openstond om hulp te vragen.
Maar belangrijker nog: onze match goed is.
Dat geeft zelfvertrouwen en creëert een veilige leeromgeving.
Een veilige omgeving, werk of privé, is voor mij altijd prioriteit nummer één.
Voor mijn coachees, maar ook voor mezelf.
Trots op mijn stap
Ik ben trots op de stap die ik deze week gezet heb.
Trots dat ik mijn grens zag, mijn kracht voelde en hulp durfde te vragen.
Trots dat ik ruimte maakte om te groeien, vanuit mijn plek.
En misschien wel het belangrijkste: inzien dat ieder mens zijn eigen talenten heeft.
Mijn kracht ligt in wandelcoaching; die van Evelien in haar marketing en communicatie skills.
Deze week heeft me laten zien hoe waardevol het is om je eigen kracht te kennen én die van een ander te omarmen.
Groei ontstaat wanneer je durft te vragen, durft te delen en durft te vertrouwen.
Misschien is dit een mooi moment om even stil te staan.
Waar voel jij jouw eigen kracht op dit moment?
En op welke momenten in jouw leven stond jij écht op jouw plek?
Denk ook eens aan de mensen om je heen.
Wie heeft jou onderweg geholpen, gesteund of verder gebracht?
Welke kracht van een ander mag je misschien vaker toelaten?
Groei ontstaat niet alleen in jezelf, maar juist in de verbinding daartussen.
Waar ligt jouw kracht vandaag?
En welke kracht van een ander kan jou helpen om verder te groeien?