Verlangen als vertrekpunt
In mijn werk als wandelcoach gaat het vaak niet over als het even niet lekker loopt.
Maar juist over verlangen.
Wat gaat er goed?
Wat willen we dat er goed gaat?
En ook: wat kost ons eigenlijk meer energie dan het oplevert?
Dat zijn geen makkelijke vragen.
Maar wel eerlijk.
Terugkijken om vooruit te kunnen naar 2026
Tijdens de groepswandeling “Start 2026 met een dankbaarheidswandeling”
liepen we met die reflectievragen.
We stonden stil bij 2025.
Bij wat ons raakte.
Bij wat we meenemen.
En daarna letterlijk én figuurlijk staken we deze brug over.
Naar 2026.
Met de vraag:
wat mag ik achterlaten?
En vooral: welke kracht en energie wil ik meenemen naar 2026?
Waar onze kracht soms verstopt zit
Vaak ligt onze kracht in wat voor ons prettig aanvoelt.
In dat wat we bijna automatisch doen, omdat we het goed kunnen of omdat we het leuk vinden.
Juist daarom is het soms lastig om onze eigen kernkwaliteiten te benoemen.
Is dat bescheidenheid?
Of omdat het zo vanzelfsprekend voelt, dat we het niet eens meer zien?
Onze normen en waarden.
Waar we mee zijn opgegroeid.
Ons eigen rugzakje.
Alles nemen we mee.
Reflectie in beweging
Tijdens het wandelen gebruik ik actieve reflectie-oefeningen.
In de frisse buitenlucht, bewegend en voelbaar.
Dat is niet alleen rustgevend, maar ook speels en verrassend ontspannend.
Een natuurtaart (dat is een mindmap met voorwerpen uit de natuur)
of het oversteken van een brug om symbolisch het negatieve achter ons te laten.
De natuur haalt inzichten omhoog
en laat ons voelen waar onze kracht zit.
En soms vergeten we dat.
Spanning, stress en weer thuiskomen bij jezelf
Vooral wanneer er veel spanning is.
Stress.
Negatieve gedachten.
Die gedachten gaan vaak over onszelf.
Buiten zijn doet iets met ons lijf.
De spanning zakt.
De adem wordt rustiger.
Sommige oefeningen zijn licht en speels.
Andere zijn pittiger, omdat we eerlijk kijken naar de onderliggende gedachten
en naar wat we voelen in ons lichaam.
Waarom geen enkele wandeling hetzelfde is
De groepswandeling van deze maand had dankbaarheid als thema.
Elke wandeling heeft een gestructureerde opbouw in de wandeloefeningen en reflectievragen.
En toch is elke wandeling anders.
Het voelt elke keer anders aan.
Dat komt door de natuur waarin we lopen.
Door wat we horen en zien om ons heen.
Door wat zich onderweg aandient.
Van dankbaarheid naar loslaten.
Van wat niet meer dient
naar waar onze kracht ligt.
Kracht zit soms in wat we te weinig doen
Omdat we het niet gewend zijn.
Omdat het spannend voelt.
Of omdat we het gewoon moeilijk vinden.
Een manier om je kracht te herkennen,
is door jezelf een compliment te geven.
Wat heb ik vandaag gedaan dat mij energie gaf?
Waar was ik trots op mezelf?
Heb ik mijn grenzen bewaakt?
Het meest oprechte compliment
Laatst zei ik tegen iemand
dat een compliment aan jezelf
misschien wel het meest oprechte compliment is.
Ze moest lachen.
En toen werd het even stil.
Omdat ze herkende
dat complimenten van anderen
niet altijd even objectief zijn.
Een compliment aan jezelf
komt van binnenuit.
Niet groter dan het is.
Niet mooier.
Maar eerlijk.
En misschien is dat wel precies
waarom het raakt.
Een compliment aan jezelf
is het meest oprechte compliment.
Mijn eigen dankbaarheidsboekje
Niet voor niets gebruiken zoveel mensen
een dankbaarheidsboekje.
Ik ook.
Ik begon ermee tijdens mijn burn-out.
Een advies van de psycholoog.
Een echte eyeopener.
Schrijven deed ik toen al 16 jaar, sinds de geboorte van mijn zoon.
Maar het ging altijd over een ander.
Mijn dankbaarheidsboekje gaat over mij.
Over dankbaarheid, trots en complimentjes.
Wat het mij brengt?
Positiviteit.
Juist op dagen dat mijn energie lager is.
En soms hoeft het geen schrijven te zijn.
Vorig jaar tekende ik elke dag mijn dag,
omdat ik daar meer zin in had.
Ook dat is luisteren
naar wat mij energie geeft.
En nu jij
En nu ben ik benieuwd naar jou.
Hoe geef jij jezelf complimentjes?
Sta je daar weleens bewust bij stil?
Misschien in een dankbaarheidsboekje.
Of in een dagboek.
Of gewoon even in gedachten, aan het einde van de dag.
Misschien voelt het onwennig.
Of zelfs een beetje ongemakkelijk.
Mijn tip:
doe het op een manier die bij jou past.
Schrijven.
Tekenen.
Creatief.
Of juist heel simpel.
Zolang het jou helpt
om te zien
wat er al is.