Na mijn eerste blog over het overwinnen van angst en onzekerheid bij het autorijden in Schotland, wil ik in dit tweede deel een ander verrassend kadootje van onze vakantie delen: hoe links rijden onverwachts een vorm van relatietherapie werd.
Wat begon als spanning en stress in de auto, groeide uit tot een ervaring die onze samenwerking en verbinding versterkte.
En dit allemaal op de “verkeerde” kant van de weg.
De eerste dag: spanning in de auto
De eerste keer rijden in Schotland voelde alsof ik opnieuw moest leren autorijden.
Alles was omgedraaid en overal moest ik over nadenken.
Niks ging meer automatisch.
Bij elk tegemoetkomende auto voelde ik mijn hartslag versnellen.
Mijn partner zat naast me, zichtbaar gespannen, en ik voelde hoe zijn ingehouden adem mijn eigen zenuwen versterkte.
Uiteraard gebeurde dit ook als hij reed en eerlijk gezegd vond ik het nog enger om aan de linkerkant van de auto te zitten zonder stuur voor mij.
Boos worden of de spanning ontkennen helpt niet.
Ik voelde dat we elkaar dan eerder onrustig en onzeker maakten dan elkaar steunden.
Die avond bespraken we dit samen.
Het was een belangrijk moment: we besloten het de volgende dag anders te doen.
Afspraken en communicatie
We maakten duidelijke afspraken:
-Geen foto’s met de mobiel maken tijdens het rijden, maar beide opletten op het verkeer.
-Allebei opletten en elkaar actief helpen herinneren: links rijden, links rijden.
-Bij de rotondes zeiden we hardop tegen elkaar: rechts kijken, links aanhouden.
-En als laatste hadden we de afspraak om altijd te stoppen als we moesten afslaan. Dan samen goed kijken en links aanhouden.
Wellicht simpel, maar doeltreffend.
Het voelde alsof we samen een nieuw spel aan het leren waren.
Niet tegen elkaar, maar mét elkaar. Onze communicatie werd directer, helderder en respectvoller.
Dat gaf rust in de auto, maar ook in mijn hoofd.
Teamwork in de praktijk
Langzaam ontstond er meer vertrouwen in het autorijden in Schotland.
Ik ben visueel ingesteld, een echte beelddenker. Dit gebruik ik ook bewust bij het leren van nieuwe dingen.
Op de eerste dag had ik al een Schotse hooglander-knuffel gekocht.
Deze heb ik voor de voorruit gezet als (visuele) reminder: een praktisch hulpmiddel dat mijn hersenen hielp schakelen. Het hielp mij herinneren dat we in Schotland waren.
Mijn partner leerde loslaten en erop vertrouwen dat ik het stuur stevig in handen had. En ik leerde dat zijn aanwijzingen niet bedoeld waren als kritiek, maar als steun.
Door deze nieuwe manier van samenwerken kwamen we in een positieve spiraal.
Iedere dag groeide ons zelfvertrouwen, en daarmee ook het plezier in de schitterende Hooglanden van Schotland.
Samen lachen en ontdekken
Waar het de eerste dag nog spannend en vermoeiend was, veranderde onze zelfvertrouwen in het autorijden en daarmee ook het plezier in de schitterende Hooglanden van Schotland.
We zaten in een autheniek mansion een uur autorijden boven Edingburgh. Het voelde aan dat we 5 nachten in een museum hebben gelogeerd. Dat alleen al hadden we niet kunnen ervaren als we geen auto hadden gehuurd.
Wat we in de korte periode hebben gezien en gedaan is te veel voor in een korte blog te omschrijven. Na t ontbijt met uitzicht op de achtertuin aan de rivier Tay, gingen we op stap en kwamen na het eten weer terug. Hoogtepunten waren Cairngorms National Park, Dunnottar Castle en de vele kleine dorpjes en hikes langs riveren, watervallen en watermolen.
Relatietherapie achter het stuur
Natuurlijk kun je zeggen: het was maar autorijden.
Maar voor ons was het veel meer. Het was een les in communicatie, vertrouwen en samenwerken. Drie pijlers die in elke relatie van onschatbare waarde zijn.
Het besef dat we door iets simpels als links rijden dichter bij elkaar konden komen, geeft me nog steeds een glimlach.
Want zo’n vakantie-ervaring laat zien dat groei en verbinding vaak in de onverwachte hoekjes zitten.
Wat ik meeneem
Deze ervaring heeft me opnieuw laten zien hoe belangrijk het is om elkaar ruimte te geven, afspraken te maken en vooral te blijven communiceren. Niet alleen in de auto, maar ook in het dagelijks leven.
Links rijden werd zo een onverwachte relatietherapie. Eentje die ons sterker maakte, en die ik met plezier koester als een van de mooiste herinneringen van deze reis.
Ik heb vele landen bezocht als vakantie- of woonplek, maar de schoonheid van Scotland heeft mij in mijn hart geraakt. Dat ik mijn angst hiervoor heb overwonnen, zal ik zeker ook een groot aandeel in hebben gehad.
