Over pijn, veiligheid en opnieuw leren vertrouwen
Soms denk ik dat angst helemaal niet altijd groot en zichtbaar hoeft te zijn.
Soms zit angst juist verstopt in dingen die eruitzien als uitstellen.
Nog even wachten. Eerst zelf proberen het op te lossen. Denken dat het vanzelf wel overgaat.
De afgelopen maanden voelde ik al dat er iets niet helemaal goed zat met mijn linkerknie. Vooral sinds onze week in Parijs in maart bleef die pijn steeds terugkomen. Niet constant heel heftig, maar wel aanwezig. Zo’n klacht waarvan je denkt: het zal wel overbelasting zijn. Ik voelde me soms moe en mantelzorg valt zwaar.
Eerlijk? Ik was ergens ook al bezig om dingen te veranderen.
De laatste maanden was ik meer aan het bewegen. Ik maakte een afspraak met de diëtist omdat ik zag dat het in mijn eentje niet lukte. Ik had hulp nodig.
Door mijn voetoperatie twee jaar geleden wist ik inmiddels ook hoe belangrijk goede ondersteuning voor mijn voeten en knieën is, dus was de afspraak voor orthopedische schoenen al gepland.
Eigenlijk luisterde ik dus wel naar mijn lichaam. Alleen niet helemaal.
Want één ding bleef ik uitstellen: de fysio.
Als een eerdere ervaring je vertrouwen beïnvloedt
En dat had niets te maken met niet willen, maar meer met niet kunnen.
Jaren geleden had ik een vervelende ervaring bij een fysiotherapeut. Wat voor iemand anders misschien een normale behandeling was, voelde voor mij ontzettend onveilig. Er werd te veel kracht gebruikt en zonder dat ik het wilde, schoot mijn lichaam direct in een soort paniekreactie.
Sommige ervaringen blijven blijkbaar niet alleen in je hoofd zitten, maar ook ergens opgeslagen in je lichaam. Sindsdien voelde alleen al de gedachte aan een fysiobehandeling benauwend.
Dus bleef ik hangen in oplossingen die veiliger voelden. Meer bewegen. Afvallen. Fietsen in plaats van autorijden. Vooral hopen dat het vanzelf minder zou worden.
Vorige week schreef ik nog over Koningsdag in Amstelveen. Hoe we op de fiets naar de vrijmarkt gingen. Achteraf denk ik dat ik toen onbewust mijn lichaam al probeerde te ontlasten. Minder druk op mijn knie. Minder autorijden.
Maar de dag na Koningsdag schoot de pijn er ineens flink in.
Misschien een verkeerde beweging gemaakt. Misschien overbelasting. Ik weet het niet precies. De pijn was zo intens.
En soms bereik je blijkbaar een punt waarop de lichamelijke pijn groter is dan de emotionele angst. Dat punt had ik bereikt.
Waarom zit die angst zo diep in mij?
Dus maakte ik toch die afspraak bij de fysio naast de sportschool.
Eigenlijk stond dat al op mijn lijstje om te doen, die dag na Koningsdag. Niet voor behandeling, maar gewoon om eens te vragen welke oefeningen goed zouden zijn voor mijn knie. Echter was dat ook de dag dat de pijn heel heftig in mijn knie schoot.
En toen gebeurde eigenlijk precies het tegenovergestelde van waar ik bang voor was.
De assistente aan de telefoon was ontzettend vriendelijk en dacht echt mee. Omdat de pijn zo heftig was, kon ik de volgende dag al terecht. Ik voelde me gehoord en gezien. Voor mij geeft dat altijd een sterk gevoel van veiligheid.
Mijn man ging mee naar de afspraak omdat ik zelf niet kon rijden, maar vooral omdat het veiliger voelde als hij erbij was in de behandelkamer. Terwijl mijn man de auto aan het parkeren was, had ik al de intake met de fysiotherapeut.
En vanaf het eerste moment bij de fysiotherapeut voelde het rustig. Hij nam de tijd en wilde het hele verhaal horen.
Niet alleen over mijn knie, maar ook over mijn negatieve ervaring van de vorige keer bij een andere fysio.
Weer voelde ik me gehoord en gezien. Toen was de paniek weg.
De vraag die iets in beweging zette
Na de eerste behandeling voelde mijn knie bijna direct beter. Tot ik vlak voor de tweede afspraak een verkeerde beweging maakte en de intense pijn terugkwam.
De spanning in mijn lichaam kwam weer terug. Niet eens alleen door de knie zelf, maar vooral omdat ik onzeker werd. Ik ging krampachtig lopen. Durfde mijn gewicht niet meer goed op mijn linkerbeen te zetten.
Bij de tweede behandeling vorige week woensdag kwam de fysiotherapeut met een hele krachtige vraag. Een mooie sterkteperspectiefvraag, zoals we dat bij wandelcoaching noemen.
Zelf vind ik dat soort vragen geweldig omdat ze aanzetten om anders over dingen na te denken. Vanuit een ander perspectief waar je coachee wellicht niet aan denkt. En in dit geval ik ook niet.
Hij heeft mij daar zo mee geholpen, met die ene vraag. En wellicht zelfs de oplossing meegebracht.
Het was een eenvoudige vraag, maar hij kwam hard binnen op een hele positieve manier:
“Vertrouw je je lichaam?”
Nee, eigenlijk niet. Ik was bang geworden voor de pijn. Bang om weer verkeerd te bewegen. Bang dat het erger zou worden.
Maar later die dag bleef die vraag in mijn hoofd hangen. Want eigenlijk ging die vraag over veel meer.
Mijn lichaam heeft me eigenlijk nooit in de steek gelaten
Hoe langer ik daarover nadacht, hoe meer ik voelde dat het antwoord helemaal niet zo simpel was.
Mijn lichaam heeft me namelijk juist door de moeilijkste periodes van mijn leven heen geholpen. Tijdens stress. Tijdens mijn burn-out. Tijdens periodes waarin ik vooral aan het overleven was.
Mijn lichaam gaf signalen af. Alleen luisterde ik er niet altijd naar.
Of misschien eerlijker gezegd: ik durfde er niet altijd naar te luisteren. Doorgaan voelde soms veiliger aan.
Sinds die vraag probeer ik anders met mijn eigen bewegingen om te gaan. In het begin nog erg krampachtig, maar daarna begreep ik dat ik in staat was om het anders aan te pakken. Te veranderen.
Hardop zei ik bij elke stap: “Het lopen gaat goed, de knie kan het houden.”
En misschien klinkt dat simpel, maar sinds ik minder bang ben geworden, loop ik letterlijk alweer anders. Minder gespannen. Minder verkrampt. Meer vertrouwen op mijn linkerbeen.
Alsof mijn lichaam vooral wilde voelen dat ik weer durfde mee te bewegen in plaats van ertegen te vechten
Veiligheid zit soms in de kleinste dingen
Wat deze week me misschien nog wel het meest heeft geleerd, is dat veiligheid veel groter is dan alleen je fysiek veilig voelen. Veiligheid zit soms juist in hele kleine dingen.
In iemand die echt naar je luistert.
In het gevoel dat je jezelf mag zijn.
Misschien raakt dit onderwerp me daarom ook zo als wandelcoach. Omdat ik tijdens wandelingen vaak zie hoeveel mensen eigenlijk op spanning leven. Mensen die doorgaan terwijl ze moe zijn. Mensen die zichzelf voortdurend aanpassen. Mensen die alles voor anderen regelen, maar vergeten te voelen hoe het écht met henzelf gaat.
En eerlijk? Ik denk dat die behoefte aan veiligheid steeds groter wordt in onze maatschappij.
Op werk.
In relaties.
Op school.
In de zorg.
Maar ook gewoon in hoe we met elkaar omgaan.
We leven in een wereld waarin veel mensen continu “aan” staan. Waar hardheid soms normaler lijkt geworden dan zachtheid. Terwijl juist veiligheid ervoor zorgt dat mensen kunnen ontspannen, herstellen en weer vertrouwen durven voelen.
Misschien was dat uiteindelijk ook precies waarom de afspraak bij de fysio zoveel verschil maakte voor mij. Niet alleen omdat mijn knie behandeld werd.
Maar omdat ik me gehoord voelde. Veilig voelde. Serieus genomen voelde.
En pas toen merkte ik hoeveel spanning ik eigenlijk al die tijd had vastgehouden.
Misschien begint herstel daarom niet altijd bij een oplossing.
Soms begint herstel gewoon bij een plek, een gesprek of een persoon waarbij je even voelt: hier hoef ik mezelf niet overeind te houden. 🌿
Wat heb je dit mooi beschreven. Het is volgens mij de kern van wel of niet beter worden. Luister naar je lichaam en vertrouw je lichaam, dan kun je weer mooie stappen in het herstelproces maken.
Dankjewel voor je lieve reactie ❤️ Dat vertrouwen in je lichaam terugvinden voelt voor mij ook echt als de basis van herstel. Mooi dat je dat zo uit mijn blog hebt gehaald.